राम उवाच एतस्य बाहुवीर्येण लंका सीता च लक्ष्मणः
सखायं वानरपतिर्मुक्त्वैनं हरिपुंगवम्
वाली किमर्थमेतेन सुग्रीवप्रियकाम्यया
नायं विदितवान्मन्ये हनुमानात्मनो बलम्
एवं ब्रुवाणं रामं तु मुनयो वाक्यमब्रुवन् 5.2.79.
न बले विद्यते तुल्यो न गतौ न मतावपि
न ज्ञातं हि बलं येन बलिना वालिमर्दने
तन्न वर्णयितुं शक्यमेतस्य तु बलं महत्
असौ हि जातमात्रोऽपि बालार्क इव मूर्त्तिमान्
तूर्णमाधावतो राम शक्रेण विदितात्मना
ततो गिरौ पपातैष शक्रवज्राभिताडितः अस्मिंस्तु पतिते बाले मृतकल्पेऽशनिक्षतात्
ततो वायुः समादाय महा कालवनं गतः
स्पृष्टमात्रस्तु लिंगेन समुत्तस्थौ प्लवंगमः
प्राणवंतमिमं दृष्ट्वा पवनो हर्षितस्तदा
स्पर्शनादस्य लिंगस्य मम पुत्रः समुत्थितः 5.2.79.
एतस्मिन्नंतरे शक्रः समायातः सुरैर्वृतः
मत्करोत्सृष्टवज्रेण यस्मादस्यहनुर्हतः
वरुणोऽस्व वरं प्रादान्नास्य मृत्युर्भविष्यति
सूर्येण च प्रभा दत्ता पवनेन गतिर्द्रुता
आयुधानां हि सर्वेषामवध्योऽयं भविष्यति
अमित्रभयदो ह्येष मित्राणामभय प्रदः
शत्रोर्बलोत्सादनाय राघवप्रीतये सदा
हते तु रावणे भूयो रामस्यानुमते स्थितः
ततो मां त्रिदशाः सर्वे पूजयिष्यंति भाविताः
अथ गंधवहः पुत्रं प्रगृह्य गृहमानयत् 5.2.79.
एवं लिंगप्रभावाच्च बलवान्मारुतात्मजः
पराक्रमोत्साहमति प्रतापैः सौशील्यमाधुर्यनयादिकैश्च
ममेव विक्षोभितसागरस्य लोकान्दि धक्षोरिव पावकस्य
एतद्वै कथित तुभ्यं यन्मां त्वं परि पृच्छसि
दृष्टः सभाजितश्चापि राम गच्छामहे वयम् पूजयामासुरीशानं हनुमत्केश्वरं शिवम् समर्चयंति ये भक्त्या लिंगं त्रिदशपूजितम्