चिरं जीवतु दीर्घायुर्वानरो हनुमान्सदा
आखंडलोऽग्निर्भगवान्यमो वै निऋतिस्तथा ब्रह्मणा सहिताश्चैव दिक्पालाः पातु सर्वदा
श्रुत्वा तेषां तु वचनं मुनीनां भावितात्मनाम्
किमर्थं लक्ष्मणं त्यक्त्वा वानरोऽयं प्रशंसितः
अथोचुः सत्यमेवैतत्कारणं वानरोत्तमे 5.2.79.
एष देव महाप्राज्ञो योजनानां शतं प्लुतः
प्रादेशमात्रप्रतिमं कृतं रूपमनेन वै
सेनाग्रगा मंत्रिपुत्राः किंकरा रावणात्मजाः
भूयो बन्धविमुक्तेन संभाष्य तु दशाननम्
न कालस्य न शक्रस्य न विष्णोर्वेधसोऽपि वा
राम उवाच एतस्य बाहुवीर्येण लंका सीता च लक्ष्मणः
सखायं वानरपतिर्मुक्त्वैनं हरिपुंगवम्
वाली किमर्थमेतेन सुग्रीवप्रियकाम्यया
नायं विदितवान्मन्ये हनुमानात्मनो बलम्
एवं ब्रुवाणं रामं तु मुनयो वाक्यमब्रुवन् 5.2.79.
न बले विद्यते तुल्यो न गतौ न मतावपि
न ज्ञातं हि बलं येन बलिना वालिमर्दने
तन्न वर्णयितुं शक्यमेतस्य तु बलं महत्
असौ हि जातमात्रोऽपि बालार्क इव मूर्त्तिमान्
तूर्णमाधावतो राम शक्रेण विदितात्मना
ततो गिरौ पपातैष शक्रवज्राभिताडितः अस्मिंस्तु पतिते बाले मृतकल्पेऽशनिक्षतात्
ततो वायुः समादाय महा कालवनं गतः
स्पृष्टमात्रस्तु लिंगेन समुत्तस्थौ प्लवंगमः
प्राणवंतमिमं दृष्ट्वा पवनो हर्षितस्तदा
स्पर्शनादस्य लिंगस्य मम पुत्रः समुत्थितः 5.2.79.
एतस्मिन्नंतरे शक्रः समायातः सुरैर्वृतः
मत्करोत्सृष्टवज्रेण यस्मादस्यहनुर्हतः
वरुणोऽस्व वरं प्रादान्नास्य मृत्युर्भविष्यति
सूर्येण च प्रभा दत्ता पवनेन गतिर्द्रुता
आयुधानां हि सर्वेषामवध्योऽयं भविष्यति