कीर्त्तिस्ते भविता पुत्र यावदाभूतसंप्लवम् ।। इत्युक्ते तु त्वया देवि मयाप्युक्तं वरानने
न मे मिथ्या वचः पुत्र भविष्यति कथंचन 5.2.77.
विमाने पुष्पपादे तु समारूढो भविष्यसि
गणैः सार्द्धं मया चैव मुदितो विचरिष्यसि
अहं तत्रागमिष्यामि महाकालवने शुभे
अनया शुद्धया भक्त्या लोकानामुपकारकः
इत्युक्तो हि मया देवि पुष्पदंतो गणाग्रणीः
लिंगमाराधयामास दुर्वासेशादथोत्तरे त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यामि प्रसादस्ते कृतोऽधुना
एतस्मिन्नन्तरे देवि त्वया सार्द्धमहं गतः
हृष्टस्तु पुष्पदंतोऽपि पुष्पपट्टासने शुभे
मया संश्लेषितः स्नेहादुत्संगेऽप्यधिरोपितः
ये पश्यंति नरा लिंगं त्वया संपूजितं भुवि 5.2.77.
गणाध्यक्षा भविष्यंति सर्वकामैरलंकृताः
दर्शनात्क्षीयते पापमैहिकं पूर्वकं तथा
यः पूजयेच्चतुर्द्दश्यामष्टम्यां सोमवासरे
पैतृकैर्मातृकैः सार्द्धं कुलैस्तु सप्तभिर्युतः
पुष्पदंतेश्वरं दृष्ट्वा सोऽश्वमेधफलंलभेत्
मृतो गांधर्वलोके तु याति विद्याधरैर्वृतः नियमेन गणाध्यक्ष जायते ब्रह्मणो दिनम्
ऐश्वर्यं सप्तलोकेषु भुक्त्वा भोगान्यथाक्रमम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम् आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्य उमामहेश्वरसंवादे पुष्पदन्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्त सप्ततितमोऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण तीर्थयात्राफलं लभेत्
शाकले नगरे देवि चित्रसेनो महीपतिः
तस्य चन्द्रप्रभा भार्या प्राणे भ्योऽपि गरीगसी
अपुत्रस्यापि नृपतेः पुत्री जाता मनोरमा
सर्वलक्षणसंपन्ना कन्या लावण्यवत्यपि
वैराग्याद्ब्रह्मचर्यं च चचार तनुमध्यमा
उत्संगे च निजे कृत्वा मूर्ध्नि चाघ्राय हर्षितः
नृपाय नृपपुत्राय संमताय द्विजाय वा हर्षेण चावृतो राजा पुनः पप्रच्छ तां सुताम्
पृष्टा च सा यदा देवी न चोवाच नृपं प्रति