यथा च प्रार्थितं लब्ध्वा वरं तुष्टाऽभवत्तदा
कद्रूश्च लब्ध्वा पुत्राणां सहस्रं तुल्यतेजसाम्
ते भार्ये वरसंहृष्टे कश्यपो वनमाविशत् जनयामास चार्वंगी द्वे चांडे विनता तदा ।। 5.2.76.
तयोरंडानि निदधुः प्रहृष्टाः परिचारिकाः
ततः पंचशते काले कद्रूपुत्रा विनिर्गताः
ततः पुत्रार्थिनी देवी व्रीडिता सा तपस्विनी
पूर्वार्द्धकायसंपन्नमितरेणा प्रकाशितम्
योऽहमेवं कृतो मातस्त्वया लोभपरीतया
पंचवर्षशतान्यस्या यया विस्पर्द्धसे सदा
यद्येनमपि मातस्त्वं मामिवांडविभेदनात्
प्रतिपालयितव्यस्ते जन्मकालोऽस्य धीरया
एवं शप्त्वा ततो देवि विनतां मातरं स्वकम्
हाहा मया नृशंसेन माता स्वजननी स्वका माता देहारणिः पुंसां माता दुःखसहा परा ।।5.2.76.
गर्भक्लेशे परं दुःखं माता जानाति यादृशम्
गुरूणामेव सर्वेषां माता गुरुतरा स्मृता
यदि पिंडप्रदानं तु गयायां कुरुते सुतः न च मातृविहीनस्य ममत्वं कुरुते पिता
विकलो मातृहीनस्तु पुत्रो हि प्रोच्यते तदा तदा शून्यं जगत्सर्वं यदा माता वियुज्यते
सोऽहं पापसमाचारो जातो मातृविहिंसकः
जातोऽहं विकलांगस्तु प्राक्कृतेनैव कर्मणा
एवं विलपतस्तस्य कश्यपस्य सुतस्य च
दृष्ट्वारुणं सुदुःखार्त्तं विलपंतं पुनः पुनः
अरुणोऽयमहो रौति कश्यपस्यात्मसंभवः
उत्पादितोऽयमल्पाहैरर्द्धकायो महाबलः मोहेन विलपंतं च श्रेयो मे भविता धुवम् 5.2.76.
इति संचिंत्य मनसि वाक्यैर्मध्वमृतोपमैः
तात कश्यपदायाद विनतागर्भसंभव
भाविनोऽर्था भवंतीह दुःखस्य च सुखस्य च
यदि तेस्ति घृणा चित्ते शप्तात्मजननी त्वया
उत्तरे देवदेवस्य यात्रेशस्य च पुण्यदम्
अरुणस्त्वेवमुक्तस्तु नारदेन महात्मना
ददर्श तत्र तल्लिंगं तेजःकूटोपमं शुभम्