मुनयो वालखिल्याश्च वेदाश्चत्वार एव च
अनंतरं मया मेरुः स्थलाकारः कृतस्ततः नियुक्ताः सागराः पार्श्वे चत्वारो लवणादयः
अथ व्याकुलतां प्राप्तः स च राजा रिपुंजयः
तेजसा दह्यमानोऽपि मदीयेन वरानने
स्थलेस्मिन्नृप राजाहं मयाप्युक्तं विनोदतः
तेनाहं सर्वतो दृष्टो वाङ्मये सचराचरे
प्रभावमतुलं दृष्ट्वा मदीयं व्यापकं परम् भूयःस्तुतोऽपि तेनाहं तुष्टो वै तस्य भूपतेः
भक्तिर्मे सुदृढा भूयात्त्वयि सर्वॆश शाश्वती। तुष्टोहं तेन वाक्येन पुनः प्रोक्तो मया नृप ॥ 5.2.74.
एवं भविष्यतीत्युक्त्वा पुनर्मां ब्रूहि पार्थिव । हृदि स्थितश्च ते कामः सर्वकालं भविष्यति
अधृष्यः सर्वेदेवानां सर्वदा संभविष्यसि
अतीव राजते देव स्थलोऽयं तव सन्निधौ
राजस्थलेश्वरोऽसि त्वं विख्यातो भुवनत्रये
अत्रागत्य च यो देव भक्त्या परमया युतः ५५ |॥ तस्य त्वया प्रदातव्यं सर्वं मनसि चिंतितम् । अणिमादिगुणाः सर्वे गुटिकासिद्धिरंजनम्
खड्गं च पादुकां चैव जलवासं रसायनम्
दशम्यां तु विशेषेण कृत्वा नियमपूर्वकम्
पूजनीयस्तु त्रिदिवैर्यथा देवः पुरंदरः
तस्य श्रीर्विजयश्चैव भवत्येव वरो मम 5.2.74.
वृद्धिर्भवतु वंशे च दर्शनात्तव शंकर तिष्ठंतु सागराः सर्वे तव देव समीपतः
इत्युक्तोऽहं तदा तेन मया चोक्तं वरानने
पुत्रार्थं भार्यया सार्द्धं तदा दास्यामि वांछितम्
तस्याराधनतो भूप पुत्रं दास्यामि शोभनम् तेषां मनोरथावाप्तिर्भविष्यति न संशयः
राजा रिपुंजयो भक्त्या गणाधीशः कृतो मया
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखंडे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये राजस्थलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःसप्ततितमोऽध्यायः
विद्धि पापहरं देवि दर्शनात्कामदं नृणाम्
धनदस्य सखा देवि मणिभद्रो बभूव ह
रूपवान्सर्वदा कामी सदा मत्तो बलाधिकः
रत्यर्थं कामसेवार्थं गुप्तां रहसि निर्मिताम्
तां वै विद्रुमसंछन्नां मुक्तादामविरा जिताम्
कुबेरभवनाभ्याशे वल्लभां धनदस्य च