विष्णुकल्पे पुरा वृत्ते मन्वंतरमुखप्रिये
न मनुष्यैर्विना देवाः समर्था लोकधारणे
योग्यो राजा प्रजापालः को भवेज्जनवत्सलः
पृथ्व्यां सर्वगुणाकीर्णं धर्मनिष्ठं महाव्रतम्
राज्यं च पाल्यतां वत्स एककल्पेन चेतसा
अलं ते तपसा तात कष्टेनानेन सांप्रतम्
क्रियतामधुना लोकपालनं तु ममाज्ञया
न धर्मस्तादृशोऽन्योऽस्ति न चान्योऽर्थस्य साधकः
नापकारेण भूतानामपि स्याद्भुवनेशता पृथ्वीं समुद्रवसनां प्रजाश्चैव प्रपालय ।। 5.2.74.
इत्युक्तः स तु राजर्षिर्ब्रह्मणा पर्वतात्मजे
स्वभावेनाचला पृध्वी त्वया पूर्वं विनिर्मिता
यद्यवश्यं मया पृध्वी पालनीया पितामह
मनुष्यलोके विख्याता सकले सामरावती
मर्यादामनुवत्तेंयुर्यदि मे नाकवासिनः अनेन विधिना पृथ्वीं पालयिष्याम्यहं प्रभो
ये केचित्त्रिदशाः संति मद्गौरववशेन ते
देवनाथेति वै नाम भविष्यति च सुव्रत
अथ राजा प्रतिज्ञाय ब्रह्मणा भूमिपालनम्
भवतां विहितः स्वर्गो मनुजानां च भूतलम्
ये स्थिता यांतु ते देवा मनुजानामियं धरा त्रिदशा ब्रह्मणो वाक्याद्गौरवात्त्रिदिवं गताः ।। 5.2.74.
अथ प्रजाः स नृपतिर्धर्मेणावर्धयत्तदा
प्रजास्तत्सुखसंवृद्धा जरामृ त्युविवर्जिताः
यौवनस्थाश्च निर्द्वंद्वाः सततं धर्मसंश्रयाः
अकृष्टपच्या पृथिवी स्वादवद्भिः फलैर्युता
एवं व्रजति काले वै राज्ञि राज्यं प्रकुर्वति
प्रजानां बहुदुःखानि मुहुः कुर्वंत्यनेकशः
तथा संह्रियमाणेषु लोकेषु नृपसत्तमः
तेनैवाप्यायितो लोकः सुखी जातो यशस्विनि संवर्त्तो वारिदो भूत्वा मेघान्वै विन्यपातयत्
ततस्तु मारुतो भूत्वा नृपतिस्तामधारयत्
न यज्ञा न जपो होमो न च पक्तिरवर्त्तत 5.2.74.
ततः स राजा तं दृष्ट्वा त्वभवद्धव्यवाहनः