अथैकस्मिन्दिने राजा जगाम गहनं वनम्
स तत्र विविधान्वन्यान्विव्याध परवीरहा
लोडितं तद्वनं सर्वं पशुपक्षिमृगाकुलम्
यदा न श्वापदास्तस्मिन्दृश्यते गहने वने
स चापि करभो देवि बाणमादाय सत्वरम् स च राजा बली तूर्णं ससार करभं प्रति
ततो निम्नस्थलं चैव स चोष्ट्रोऽद्रवदाशुगः
ततः स राजा तारुण्या दौरसेन बलेन च 5.2.73.
ततो नदान्नदीश्चैव पल्वलानि वनानि च
स चापि करभो देवि आसाद्यासाद्य तं नृपम्
स तस्य बाणैर्बहुभिः करभो विह्वलीकृतः पुनश्च जवमास्याय पार्श्वे चाग्रे च दृश्यते
अथारण्यं महारौद्रं प्रविष्टः करभस्तदा
प्रविश्य च महारण्यं तापसानामथाश्रमम्
तं कार्मुककरं दृष्ट्वा श्रमार्त्तं क्षुधितं तदा
स पूजामृषिभिर्दत्तां प्रतिगृह्य यथाविधि
ते तस्य राज्ञो वचनं प्रतिगृह्य तपोधनाः
केन भद्र सुखार्थेन संप्राप्तोऽसि तपोवनम्
एतदिच्छामहे श्रोतुं कुतः प्राप्तोऽसि मानद 5.2.73.
ततः स राजा सर्वेभ्यो द्विजेभ्यः पुरुषर्षभः
इक्ष्वाकूणां कुले जातो वीरकेतुर्द्विजर्षभाः
बलेन महता युक्तः सामात्यः सपरिच्छदः
महिषश्चित्तलो वापि शशो वा शंबरो वने
स प्रणष्टः क्षणेनैव सबाणो मम पश्यतः
भवत्सकाशं नष्टश्रीर्हताशः श्रमकर्शितः भवंतः सुमहाभागास्तस्मात्पृच्छाभि संशयम्
क्व गतः करभो विद्धो मया बाणेन सांप्रतम्
ततस्तेषां समस्तानामृषीणामृषिसत्तमः
गतः स करभो भूप महाकालवने शुभे
यत्र देवो महादेवः कारभं रूपमास्थितः 5.2.73.
पश्चिमे क्षेत्रपालस्य कैलासस्य महीपते
ब्रह्मणा पूजितो राजन्देवानामर्थसिद्धये
तुरगेण कदाचित्तु नीतो बदरिकाश्रमम्