एवं स दैत्यनृपतिः सभृत्यस्तत्र मोदते
तयोरिति वचः श्रुत्वा स देवः पुरुषोत्तमः
चंद्रसूर्यौ मया ज्ञातं शंबरस्य विचेष्टितम् 5.2.72.
शंबराय पुरा क्षिप्तं वज्रं कुलिशपाणिना
गम्यतां च मयाज्ञप्तौ महाका लवनोत्तमे
तत्रानंतो महाकालो लिंगरूपो महेश्वरः
तस्य दर्शनमात्रेण कृतकृत्यौ भविष्यथः भविष्यति न संदेहस्तस्मात्तत्रैव गम्य ताम्
इत्युक्तौ वासुदेवेन चंद्रसूर्यौ यशस्विनि
तत्र दृष्ट्वा महादेवं तेजसो राशिमव्य यम्
एतस्मिन्नंतरे वाणी लिंगमध्यात्समुत्थिता
हतः स शंबरो दैत्यो गतौ तौ चन्द्रभास्करौ
राहुकेतू ग्रहांते तु कृतौ समयपूर्वकौ
स्वं स्वं स्थानं गताः सर्वे लोकपाला मुदा युताः 5.2.72.
गगने ग्रहनक्षत्रैः सहितौ विचरिष्यथः
इत्युक्तौ चन्द्रसूर्यौ तु तया वाण्या वरानने
एतस्मिन्नंतरे देवा विमानस्था समागताः
ज्ञात्वा लिंगस्य माहात्म्यं नाम चकुः समाहिताः
चन्द्रादित्येश्वरंनाम ख्यातिं यास्यति भूतले दग्धो भृत्यजनैः सार्द्धं चन्द्रसूर्यानुसेवनात्
इत्युक्त्वा त्रिदशाः सवें समीपे सर्वतः स्थिताः
चन्द्रादित्यौ च तत्रस्थौ स्थितौ लिंगसमीपतः
ये पश्यंति नरा भक्त्या चन्द्रादित्येचरं शिवम्
यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च तावत्तेषां सुखं भवेत्
चन्द्रसूर्योपरागे तु चंद्रादित्येश्वरं शिवम् 5.2.72.
तेषां कुलशतं यावत्पैतृकं मातृकं तथा
अमासोमसमायोगे ये पश्यन्ति प्रसंगतः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखंडे चतुरशीति लिङ्गमाहात्म्य उमामहेश्वरसंवादे चद्रादित्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विसप्ततितमोऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण कुयोनिर्नैव लभ्यते
वीरकेतुरभूद्धीमानयोध्याया महीपतिः
स सम्यक्पालयामास प्रजाः पुत्रानिवौरसान्