आसां च संगमो यस्तु स प्रयागो बुधैः स्मृतः
सोद्य प्रभृति देवोऽयं प्रयागेश्वरसंज्ञकः
अत्रागत्य प्रपश्यंति ये प्रयागेश्वरं ततः
कुलं च तारितं तेषां पैतृकं मातृकं तथा जायते नात्र संदेहः प्रयागेश्वरदर्शनात्
गंगायां च प्रयागे च देवदारुवने शुभे
त्र्यंबके धौतपापे च महेन्द्रे भैरवे तथा
एतेषां दर्शनेनैव या सिद्धिर्द्वादशाब्दिका
ये पश्यंति चतुर्द्दश्यामष्टम्यां च विशेषतः । भक्त्या च नियमं कृत्वा प्रयागेश्वरसंज्ञकम्
न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि 5.2.71.
कलास्तिस्रो भविष्यंति लिंगेऽस्मिन्मोक्षदे शुभे
एवमुक्त्वा स्तुता गंगा यमुना च सरस्वती
देवाः प्रहृष्टाः शकाद्याः प्रयागेश्वरसंज्ञकम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
यस्य दर्शनमात्रेण कृतकृत्यो नरो भवेत्
शंबरेण पुरा देवि निर्जिताः संगरे सुराः
ग्रस्तं च राहुणा दृष्ट्वा शशांकं भयविह्वलम्
वहारुण रथं शीघ्रं यत्र युद्धं न विद्यते
राहुर्दंष्ट्राकरालस्तु स तृतीयो भयंकरः
स च न ज्ञायते शक्रः क्व गतो वरुणो रणे
एवमुक्तोऽरुणो रुग्णो रविणा रणमध्यतः
एतस्मिन्नंतरे चन्द्रः समायातस्तु तत्क्षणात्
संत्रस्तः स विलोलाक्षः क्षणमात्रमचेतनः
शंबरेण रणे रुद्धा रुद्राश्च भयविद्रुताः 5.2.72.
साध्याः सर्वे भयत्रस्ता गता यत्र न दानवाः
व्यधमत्सर्वगात्राणि वर्माणि च जनक्षये
पृष्ठतो निजघानाथ निकृत्ताश्च सहस्रशः
आसुरं रूपमास्थाय प्राणत्राणपरायणः
इत्युक्तं निशिनाथेन भयभीतेन पार्वति
यत्र देवो जगन्नाथो गरुडस्थो जनार्दनः
मंदरे सुरनारीणां नंदने वरचन्दने स्तुतिं तौ चक्रतुर्देवौ चन्द्रसूर्यौ यशस्विनि