कस्य जातु प्रणीतेन पिंगेन क्षितिरेणुना
अंगप्रत्यंगसंभूता मनोहृदयनंदनाः
काँल्लोकान्नु गमिष्यामि कृत्वा कर्म सुदारुणम्
इत्येवं करुणं कृत्वा रुदित्वा च पुनःपुनः
एतस्मिन्नंतरे देवि नारदो मुनिसत्तमः
विस्मयोप्फुल्लनयनः किमेतदिति चिंतयत्
समुद्रमहिषी दिव्या पुण्या त्रिपथगा नदी
इत्येवं चिंतयित्वा च समीपमगमन्मुनिः उवाचोच्चैर्वियत्स्थोऽसौ देवि गंगे नमोऽस्तुते
नारदोऽहं महापुण्ये कस्माद्रोदिषि पावनि 5.2.71.
धृता शिरसि देवेन शिवेन परमेष्ठिना
नारदस्य वचः श्रुत्वा दिव्या देवनदी तथा
मया नारद मोहेन कृतोऽधर्मो जुगुप्सितः
समुद्रेण वियोगस्तु संजातो मम दैवतः
अतो मया विलपितं मग्नया शोकसागरे
इति तस्या वचः श्रुत्वा नारदो मुनिसत्तमः
प्रतिज्ञातं त्वया देवि वसूनां मोक्षकारणे
प्राप्तास्ते वसवो लोकान्प्रसादात्तव सुव्रते
इति तस्य वचः श्रुत्वा नारदस्य महात्मनः
सत्यमुक्तं त्वया ब्रह्मञ्ज्ञातं सर्वं मयाऽधुना 5.2.71.
अपवादभयाद्भीता भवंतं शरणं गता
अपवादभयाद्भीता यदि त्वं देवि पुण्यदे
अवंती तु समाख्याता सप्त कल्पसनातनी
तस्यास्तीरे शुभं लिंगं दुर्द्धर्षेश्वरदक्षिणे
तस्य दर्शनमात्रेण कृतकृत्या भविष्यसि
इत्युक्ता सा त्रिपथगा नारदेन महात्मना
संश्लेषं च तदा कृत्वा लिंगं दृष्ट्वा सुपावनम्
अथ सूर्यसुता देवी यमुना पापनाशिनी
ददर्श देवी तां गंगां ध्यायंती शंकरं शिवम्
अथ तेनैव कालेन प्राचीदेवी सरस्वती 5.2.71.
एतस्मिन्नंतरे देवि शक्रं .प्राह स नारदः