एतच्छ्रुत्वा वचो राज्ञः संस्तुतं मृदु वल्गु च
वारिता विप्रिये वापि त्यजेयं त्वामसंशयम्
एवमस्त्विति तेनोक्तं सत्येन सुकृतेन च
उपचारेण च रहस्तुतोष जगतीपतिः
मानुषं विग्रहं कृत्वा श्रीमंतं वरवर्णिनि
स राजा रति सक्तत्वादुत्तमस्त्रीगुणैर्हृतः
रममाणस्तया सार्द्धं यथाकामं नरेश्वरः
जातं जातं च सा पुत्रं क्षिपत्यंभसि मुक्तये
नास्य तत्तु प्रियं राज्ञः शंतनोर्ह्यभवत्तदा 5.2.71.
अथैनामष्टमे पुत्रे जाते प्रहसतीमिव
मा वधीः कस्य कासीति किं विध्वंसि सुतानिति
जीर्णस्तु मम वासोऽयं यथा मे समयः कृतः
अहं गंगा जह्नुसुता महर्षिगणसेविता
इमेऽष्टौ वसवो देवा महाभीमा महौजसः
तेषामानयिता नान्यस्त्वदृते भुवि विद्यते
तस्मात्तज्जननीहेतोर्मानुषत्वमुपागता
सैवमुक्त्वा तदा गङ्गा विष्णुमायाविमोहिता
अहो बत महत्कष्टं यदमी घातिताः सुताः
हा वत्सा हा सुताः पुत्रा हा तातास्तनयाः क्व वै 5.2.71.
मातर्मातेति करुणं ब्रुवाणाः स्वयमागता
कस्य जातु प्रणीतेन पिंगेन क्षितिरेणुना
अंगप्रत्यंगसंभूता मनोहृदयनंदनाः
काँल्लोकान्नु गमिष्यामि कृत्वा कर्म सुदारुणम्
इत्येवं करुणं कृत्वा रुदित्वा च पुनःपुनः
एतस्मिन्नंतरे देवि नारदो मुनिसत्तमः
विस्मयोप्फुल्लनयनः किमेतदिति चिंतयत्
समुद्रमहिषी दिव्या पुण्या त्रिपथगा नदी
इत्येवं चिंतयित्वा च समीपमगमन्मुनिः उवाचोच्चैर्वियत्स्थोऽसौ देवि गंगे नमोऽस्तुते
नारदोऽहं महापुण्ये कस्माद्रोदिषि पावनि 5.2.71.
धृता शिरसि देवेन शिवेन परमेष्ठिना