पापाचाराश्च ये जीवा दुष्कर्मनिरता नराः
दर्शनात्स्पर्शनात्सद्यो नामसंकीर्तनादपि
कृतघ्नो निंदको दुष्टः पापकर्मा दुरात्मवान् मुच्यते सर्वपापेभ्यो दुर्द्धर्षेश्वरदर्शनात्
अयने विषुवे चैव संप्राप्ते सोमपर्वणि गंगायास्त्रिगुणं पुण्यं जायते नात्र संशयः
तत्र यद्दीयते दानं तस्य संख्या न विद्यते
कल्पकोटिसहस्रं तु मत्पुरे पूजितो वसेत्
अधृष्यः शत्रुवर्गेण फलं प्राप्नोति चाक्षयम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः 5.2.70.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्य उमामहेश्वरसंवादे दुर्द्धर्षेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ततितमोऽध्यायः
अद्वितीयं विजानीहि महापातकनाशनम्
हास्तिनेऽ भूत्पुरे श्रीमाञ्छंतनुर्नृपसत्तमः
स चाद्भुतमहावीर्यो वज्रसंहननो युवा
बलेन विष्णुसदृशस्तेजसा भास्करोपमः
स कदाचिन्महाबाहुः प्रभूत बलवाहनः
गत्वा तत्र मृगान्व्याघ्रान्घातयामास लीलया
स कदाचिद्वने तस्मिन्ददर्श परमां स्त्रियम्
तां दृष्ट्वा हृष्टरोमाभूद्विस्मितो रूपसंपदा
सा दृष्ट्वैव च राजानं विचरंतं महाद्युतिम्
तामुवाच ततो राजा सांत्वयञ्छ्लक्ष्णया गिरा 5.2.71.
यक्षी वा पन्नगी वा त्वं मानुषी वा सुमध्यमे
एतच्छ्रुत्वा वचो राज्ञः संस्तुतं मृदु वल्गु च
वारिता विप्रिये वापि त्यजेयं त्वामसंशयम्
एवमस्त्विति तेनोक्तं सत्येन सुकृतेन च
उपचारेण च रहस्तुतोष जगतीपतिः
मानुषं विग्रहं कृत्वा श्रीमंतं वरवर्णिनि
स राजा रति सक्तत्वादुत्तमस्त्रीगुणैर्हृतः
रममाणस्तया सार्द्धं यथाकामं नरेश्वरः
जातं जातं च सा पुत्रं क्षिपत्यंभसि मुक्तये
नास्य तत्तु प्रियं राज्ञः शंतनोर्ह्यभवत्तदा 5.2.71.
अथैनामष्टमे पुत्रे जाते प्रहसतीमिव