पुनः प्रणम्य प्रणता सहसा मन्मथाकुला
तव देवप्रसादेन यदि त्वं संगमेश्वरः कांतां पिबन्निव दृशा प्राह तां तरलेक्षणाम्
सहजेनाभिजन्येन गुणैः कांत्या विभूषिता
ततस्तां भयसंत्रस्तां कंपिताधरपल्लवाम् 5.2.69.
वदन्कंदर्पसर्पेण दष्टोऽहं दैवतोऽधुना
पुरे मम वरारोहे चिरं रेमे तया सह
भेजे राज्यं तया सार्द्धं विस्तारितमहोत्सवः
अपूर्वत्यागिना तेन त्रैलोक्यं विस्मयं ययौ
भुक्त्वा च विपुलान्भोगांस्तस्मिँल्लिंगे लयं गतः
यः पश्येत्परया भक्त्या तल्लिंगं संगमेश्वरम्
नियमेन तु यः पश्येत्तल्लिंगं संगमेश्वरम्
गांगं च सफलं पुण्यं यामुनं नामर्दं तथा।। । जायते चांद्रभागं च संगमेश्वरदर्शनात्
यः पश्येच्छ्रावणे मासि तल्लिंगं संगमेश्वरम्
मासि चाश्वयुजे देवं यः पश्येत्संगमेश्वरम् 5.2.69.
यः पश्येत्कार्त्तिके मासि तल्लिंगं संगमेश्वरम्।। । राजसूयसहस्रं तु कृतं तेन न संशयः
चतुरो वार्षिकान्मासान्यः पश्येत्संगमेश्वरम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्ये संगमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्ततितमोऽध्यायः
यस्य दर्शनतो देवि नरः पापैः प्रमुच्यते
दुर्द्धर्षोनाम राजाभून्नेपालविषये पुरा
तिस्रस्तस्याभवन्भार्यास्तत्तुल्याः सुमनोहराः
कदा मृगरसाविष्टो देवाद्वै वातरंहसा
गजेंद्रमृगशार्दूलसिंहसंबरसंकुलम्
तस्मिन्वने सुविस्तीर्णं कदलीखंडमंडितम्
ददर्श दर्पणस्वच्छं सरो नीरजराजितम्
ददर्श कन्यां तत्रैव काननस्येव देवताम्
चित्रन्यस्त इव क्षिप्रमभूद्विस्मयनिश्चलः
कन्दर्पकोटिसदृशं विश्रान्तं नृपमब्रवीत् 5.2.70.
तपोरतस्य शांतस्य सर्वदा ब्रह्मचारिणः
इति तस्या वचः श्रुत्वा मन्मथेनाकुलीकृतः