सुता त्वं वल्लभा जाता कांचीपुरनिवासिनः
आवां राजत्वमापन्नौ तस्य लिंगस्य दर्शनात्
मध्याह्ने कदनं स्मृत्वा ततो मे शिरसि व्यथा
एतत्ते कथितं देवि पृष्टोऽहं यत्त्वया पुरा 5.2.69.
स्थातव्यं च मयात्रैव सेव्योऽसौ संगमेश्वरः
ततः सा निरवद्यांगी नीलोत्पलविलोचना
मयापि संस्मृतं देव पूर्वजन्मनि चेष्टितम्
प्राप्तावावां मनुष्यत्वं निर्मलेषु कुलेषु च
प्राप्ता भार्या प्रियाहं ते त्वं च प्राप्तो मया नृप
अस्य देवस्य माहात्म्याद्वियोगो न भविष्यति
पुनः प्रणम्य प्रणता सहसा मन्मथाकुला
तव देवप्रसादेन यदि त्वं संगमेश्वरः कांतां पिबन्निव दृशा प्राह तां तरलेक्षणाम्
सहजेनाभिजन्येन गुणैः कांत्या विभूषिता
ततस्तां भयसंत्रस्तां कंपिताधरपल्लवाम् 5.2.69.
वदन्कंदर्पसर्पेण दष्टोऽहं दैवतोऽधुना
पुरे मम वरारोहे चिरं रेमे तया सह
भेजे राज्यं तया सार्द्धं विस्तारितमहोत्सवः
अपूर्वत्यागिना तेन त्रैलोक्यं विस्मयं ययौ
भुक्त्वा च विपुलान्भोगांस्तस्मिँल्लिंगे लयं गतः
यः पश्येत्परया भक्त्या तल्लिंगं संगमेश्वरम्
नियमेन तु यः पश्येत्तल्लिंगं संगमेश्वरम्
गांगं च सफलं पुण्यं यामुनं नामर्दं तथा।। । जायते चांद्रभागं च संगमेश्वरदर्शनात्
यः पश्येच्छ्रावणे मासि तल्लिंगं संगमेश्वरम्
मासि चाश्वयुजे देवं यः पश्येत्संगमेश्वरम् 5.2.69.
यः पश्येत्कार्त्तिके मासि तल्लिंगं संगमेश्वरम्।। । राजसूयसहस्रं तु कृतं तेन न संशयः
चतुरो वार्षिकान्मासान्यः पश्येत्संगमेश्वरम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्ये संगमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्ततितमोऽध्यायः
यस्य दर्शनतो देवि नरः पापैः प्रमुच्यते
दुर्द्धर्षोनाम राजाभून्नेपालविषये पुरा