कथमेषा शिरोरोगे जरा ते पृथिवीपते प्रयतंतेऽस्य नाशाय तथाप्येष न शाम्यति
एवं स प्रियया प्रोक्तः सुबाहुः पृथिवीपतिः
सुखदुःखाश्रयं देवि शरीरं सर्वदेहिनाम्
इति संबोधिता राज्ञी तेन राज्ञा वरानने 5.2.69.
यदा सा वारितात्यर्थं पृच्छत्येव पुनःपुनः
यदि त्वं श्रोतुकामासि रोगस्यास्य समुद्भवम्
महाकालवनं गत्वा सिद्धगंधर्वसेवितम्
श्वः प्रभाते गमिष्यामि त्वया सार्द्धं शुचिस्मिते उत्सुका गमनार्थाय महाकालवनं शुभम्
अथ सा रजनी वृत्ता प्रभाते नृपसत्तमः
आजगाम क्रमेणैव महाकालवनं शुभम्
पातालवाहिनी तत्र गंगा त्रिपथगामिनी
तासां च संगमस्तत्र तल्लिंगं संगमेश्वरम्
अथ प्राप्ते सुबाहौ च सा राज्ञी विस्मयान्विता यत्त्वयोक्तं पुरा देव कथयिष्यामि तत्र वै
एवमुक्तः सुबाहुस्तु प्रियया पृथिवीपतिः 5.2.69.
सुखं स्वपिहि भद्रांगि श्रांता वयमनिंदिते
अथ सा रजनी वृत्ता प्रभाते नृपसत्तमः
अहमासं कुशूद्रस्तु सर्वदा वेदनिंदकः
पुत्रो जातस्तु दुःशीलो देवब्राह्मणवंचकः
अथ दीर्घेण कालेन द्वादशाब्दं भयावहा
वियोगस्तु त्वया प्राप्तो मया सार्द्धं सुतेन च
इच्छता निधनं सद्यो मया प्रोक्तमिदं वचः
सुतेन भार्यया सार्द्धं संगमो दुर्लभः पुनः
कुटुंबार्थे करोत्येवमेकाकी निस्तरत्यसौ धर्मेण साध्यते सर्वं तस्माद्धर्मं समाश्रयेत्
इति चिंतयतोऽत्यर्थं मम प्राणा गताः प्रिये 5.2.69.
अंतकालेऽपि धर्मस्य प्रशंसा या मया कृता
त्वं च श्येनी ततो जाता तस्मिन्नेव वनोत्तमे
नदीत्रयरयेणैव निःसृतोऽहं जलात्ततः
आनीतोऽहं त्वया देवि संगमेश्वरसंनिधौ
म्रियमाणेन मे दृष्टो देवोऽसौ संगमेश्वरः
तस्य दर्शन मात्रेण जातोऽहं पृथिवीपतिः