तेनापि कथितं सर्वं वशिष्ठेन महात्मना
सार्द्धं त्वमात्यपुत्रैश्च मृतं ब्राह्मणपंचकम्
मत्तोऽन्यः कः पापरतो भविष्यति महान्भुवि 5.2.66.
ततस्ते न विनश्येयुर्मम पुत्रपुरोहिताः
कारणत्वं गतो योऽहं विनाशस्य द्विजन्मनाम् नाशं ययुर्न दुष्टास्ते दुष्टोऽहं नाशकारणे
इत्थमुद्विग्नहृदयः स जल्पः पृथिवीपतिः
राजोवाच भगवन्ब्रूहि मे तीर्थमवियोगकरं सदा
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा जल्पस्य पृथिवीपतेः
गच्छ जल्प ममादेशान्महाकालवनोत्तमम् तत्र लिंगमनाद्यं च कुक्कुटेश्वरपश्चिमे
तदाराधय राजेंद्र जामदग्न्याश्रमे स्थितः
देवदारुवनं त्यक्त्वा महाकालवनं गतः पूजयामास विधिवत्परमेण समाधिना
तत्र वाणी समुत्पन्ना लिंगमध्याद्वरानने पुत्राणां नृपविप्राणामदृष्टं तत्र कारणम्
विपाकेन स्वकीयेन गता वैवस्वतं पुरम् 5.2.66.
अनेन शुद्धभावेन तुष्टोऽहं नृपसत्तम
संसारसागरे घोरे मा भवेन्मम जन्म च
अक्षयां देहि मे कीर्त्तिं नाम्ना मे विश्रुतो भुवि
वदंतु त्रिदशाः सर्वे एष मे दुर्लभो वरः तेषां वियोगो मा भूयात्पुत्रतो धनतोऽपि वा
न संसारभयं तेषां दस्युतो नैव राजतः
शिवमस्तु सदा तेषां येषां त्वं दर्शनं गतः
सर्वतीर्थाभिषेकैस्तु यत्पुण्यं प्राप्यते नरैः
तावत्पतंति संसारे घोरे दुःखशताकुले
यदा पापक्षयः पुंसां तदा ते दर्शनं भवेत्
एवं भविष्यतीत्युक्त्वा तेन लिंगेन पार्वति 5.2.66.
तस्मिँल्लिंगे लयं प्राप्ते नृपे जल्पे वरानने भुक्तिदो मुक्तिदश्चैव सदाभीष्टकरः स्मृतः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये जल्पेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षदषष्टितमोऽध्यायः
सप्तषष्टिकसंख्याकं केदारेश्वरसंज्ञकम्
सृष्टिकाले पुरा देवि देवा व्याप्ता हिमेन हि
हिमाद्रिणार्दिताः सर्वे वयं देव जगत्पते
देवानां वचनं श्रुत्वा प्रोक्तं वै ब्रह्मणा प्रिये