तस्मात्त्वमपि राजेंद्र यदीच्छसि परां गतिम् महाकालवनं गत्वा इन्द्रेश्वरस्य दक्षिणे
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदस्य महात्मनः दर्शनात्तस्य लिंगस्य गतोऽसौ परमां गतिम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये पशुपती श्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्षष्टितमोऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण ब्रह्मलोको ह्यवाप्यते
पुलोमानाम दैत्येंद्रो महाबलपराक्रमः
आनर्चुस्तेऽपि तं दैत्यं सुरेशं त्रिदशा इव
अद्यापि लोकपालानामर्केंदुज्वलनांभसाम्
यदि नाम ततः किं मे तपसा जीवितेन च
सर्वैरेतैः परिवृतः पौलोमैर्बलवत्तरैः तावच्छयानं सहसा ह्यपश्यन्मधुसूदनम्
शारदाभ्रसमाभासं मध्येकालं यथा घनम्
अयं स दानवगिरिवज्रो हि मधुसूदनः
दैत्यसीमंतिनीकांतपत्रवल्लीप्रभंजकः
गतशंकः स्वपित्येकः सर्वदा कुटिलाशयः 5.2.65.
इत्युक्त्वा स हि दैत्येंद्रः पुलोमातिरुषान्वितः ददर्श नाभिकमले चिन्तयानं पुनःपुनः
अथ व्याकुलतां प्राप्तो ब्रह्मा दृष्ट्वा तदद्भुतम्
अथ बोधं गतः क्षिप्रं कैटभारिर्महाबलः
अजेयः संगरे धीरो ब्रह्माणमिदम ब्रवीत्
असौ लब्धवरो दैत्यः सहसा मां विजेष्यति
तस्माद्गच्छ त्वरायुक्तो महाकालवने शुभे
उत्तरे च्यवनेशस्य शिवशक्तिसमन्वितम्
कुण्डेश्वरकरस्पर्शकारि वारि निरंतरम्
इति तस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः
स्तुतिं चकार सहसा दृष्ट्वा भक्त्या पितामहः 5.2.65.
नमोऽविषह्यवीर्याय नमो विश्वक्रियात्मने
नमः पिंगकपर्द्दाय नमः खंडेंदुधारिणे
वंदे त्वां भूतभर्त्तारं सदा शत्रुविनाशनम्
वन्दे त्वां त्रिदशाध्यक्षं विश्वाध्यक्षं महेश्वरम्
वंदे त्वां सर्वदा देवं दैत्यसंघातनाशनम्
एवं स्तुतः स भगवाँल्लिंगरूपी महेश्वरः