पशुपालो महादेवि बभूव भुवि विश्रुतः
दिदृक्षुः स कदाचिच्च गतस्तोयनिधिं प्रति एका स्त्री मुक्तकेशा सा भ्रमन्ती च पुनःपुनः
अथ राजा भयाविष्टो विसंज्ञः समपद्यत
ततोन्ये समपातं च आगत्य नृपसत्तमम्
रुद्धे राजनि ते सर्वे एकीभूतास्तु दस्यवः
तस्य तां धृष्टतां ज्ञात्वा स्थैर्यं च नृपतेर्मृधे
अमूर्ता इव ते सर्वे एकीभूतास्ततोऽभवन्
अथापश्यत्तदाऽऽयांतं नारदं मुनिपुंगवम्
अकस्मात्पुरुषाः पंच समायाता भयावहाः ।। 5.2.64.
तैरहं वेष्टितो दुष्टैर्व्याकुलश्च कृतस्तदा
ततोऽन्ये पुरुषाः पञ्च समायाता नियुध्य माम्
एवं तैः पीडितोऽत्यर्थं पुनर्मोहमुपागतः
दृढो भव महाराज मा विषादं कुरु प्रभो
तस्या वाक्येन विप्रेंद्र मया धैर्येण संयुगे
प्रलीना मच्छरीरे तु केप्यते कापि साऽबला
ये त्वया पुरुषा दृष्टास्त्वयि लीना जिता मृधे भ्रमन्ती या च नारी सा त्वया दृष्टा नृपोत्तम
मनोरूपेण सा बुद्धिर्भ्रमत्येव हि न स्थिरा
सोऽपि क्रोधवशं नीत इन्द्रियैर्विषयैः प्रियैः
महादेवो जगन्नाथः सृष्टिसंहारकारकः 5.2.64.
सुरा विभूतयो यस्य क्रीडार्थं भुवनत्रयम्
पूष्णश्च दंताः संभग्ना मोहितश्च दिवाकरः
पशवश्च कृता देवा मुनयो वेदवर्जिताः
दुर्जयानीन्द्रियाण्याहुर्मुनयो वेदपारगाः
तस्माद्राजन्महाबाहो मा विषादं वृथा कृथाः पशुपालो महादेवि वक्तुं समुपचक्रमे
पशुभावाच्च ब्रह्मापि श्रोतुमिच्छामि कथ्यताम्
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदः पुनरब्रवीत्
ब्रह्माणमग्रतः कृत्वा गताः शरणमीश्वरम्
उवाच वचनं राजन्यत्कर्तव्यं तदुच्यताम्
देवा ऊचुः देवस्त्वं पूर्ववद्देव यदि तुष्टो महेश्वरः ।।5.2.64.
महाकालवने क्षेत्रे पशुभावविमोक्षके