मा शुचस्त्वं महीपाल क्षत्त्रियोऽसि दृढव्रतः
शोकं कुपुरुषाचीर्णं त्यज त्वं राजसत्तम
नात्युच्चं मेरुशिखरं नातिनीचं रसातलम्
महाकालवने लिंगमाराधय समाहितः
धनुःसाहस्रतुल्यं तु मुशलस्य निवारणम्
धनुःसाहस्रहस्तैस्तु रक्षितं योधसत्तमैः इंद्रेण च धनुर्लब्धं जंभो वै येन पातितः
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स राजाथ विदूरथः 5.2.63.
ददर्श तत्र तल्लिंगं पूजयामास भक्तितः
धनुःसाहस्रतुल्यं च मुशलस्य निवारणम् जगाम धीरः पातालं तेन गर्तेन सत्वरम्
ततो ज्यास्वनमत्युग्रं स चक्रे पार्थिवस्तदा
ततो ज्यास्वनमाकर्ण्य कुजंभो दानवेश्वरः
ततो युद्धमभूत्तस्य सह राज्ञा वरानने
ततः कोपपरीतात्मा मुशलायाभ्यधावत
यावद्गृह्णाति मुशलं तावत्सा च मुदावती
ततः स गत्वा युयुधे मुसलेनासुरेश्वरः
धनुर्ज्याघातशब्देन पतिते भूतले तदा
ततोऽपतत्पुष्पवृष्टिस्तस्योपरि महीपतेः 5.2.63.
स चापि राजा तं हत्वा पुत्रौ लब्ध्वा सुतां तदा
पुत्राभ्यां सहितो देवि सुसंपूर्णमनोरथः
महाकालवने रम्ये यत्र तल्लिंगमुत्तमम्
कुजंभोऽपि हतो दैत्यो देवविद्वेषकारकः
भक्त्या ये पूजयिष्यंति धनुःसाहस्रमीश्वरम्
अर्चिते देवदेवेशे धनुःसाहस्रिके शिवे
प्रातर्मध्येऽपराह्णे च धनुःसाहस्रकं शिवम्
तीर्थानां च यथा गंगा रक्षिता योधसत्तमैः
तत्र गंगादितीर्थानि विद्यन्ते विविधानि च 5.2.63.
तेषां फलं विनिर्दिष्टं ये पश्यन्ति तु भक्तितः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापना शनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीति लिङ्गमाहात्म्ये धनुःसाहस्रमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्टितमोऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण पशुयोनिर्न लभ्यते