तं दृष्ट्वा चिंतयामास किमेतदिति पार्थिवः
चिंतयन्निव तत्रासौ ददर्श विजने वने
स तं पप्रच्छ नृपतिः किमेतदिति भो द्विज
कुजंभोनाम विख्यातो भिनत्ति वसुधामिमाम्
तमजित्वा कथं राज्यं भोक्ष्यसे वसुधाधिप
उपद्रुतास्तथा देशा ध्वस्ताश्चैव तथाश्रमाः
यदि त्वं घातयस्येनं पातालांतरगोचरम् 5.2.63.
इति विप्र वचः श्रुत्वा मंत्रयामास पार्थिवः
तं मंत्रं क्रियमाणं तु सूनुभ्यां सह मंत्रिभिः
ततः कतिपयाहे तु तां कन्यां जलजेक्षणाम्
एतच्छ्रुत्वा महीपालः क्रोधपर्याकुलेक्षणः
दृष्ट्वा भूमौ पुरा गत्तें तत्र संशयिते मयि
स हन्यतां सोऽपहर्त्ता मुदावत्याः सुदुर्मतिः
तौ सुतौ तत्र संप्राप्तौ पाताले पितृशासनात्
ततः परिघनिस्त्रिंशशक्तिशूलपरश्वधैः
ततो मायाबलवता तेन दैत्येन तत्क्षणात्
हत सैन्यौ रणे बद्धौ राजपुत्रौ महाबलौ ।। 5.2.63.
ततः श्रुत्वा महीपालो विवर्णवदनोऽभवत्
रुरोद बहुधात्यर्थं पुत्रस्नेहेन पार्थिवः अनेकसृष्टिसंहारदृष्टकार्यपरावरः
उदितादित्यसंकाशः सप्तकल्पानुगो वशी राजानं कथयामास त्रिकालज्ञो महामुनिः
मा शुचस्त्वं महीपाल क्षत्त्रियोऽसि दृढव्रतः
शोकं कुपुरुषाचीर्णं त्यज त्वं राजसत्तम
नात्युच्चं मेरुशिखरं नातिनीचं रसातलम्
महाकालवने लिंगमाराधय समाहितः
धनुःसाहस्रतुल्यं तु मुशलस्य निवारणम्
धनुःसाहस्रहस्तैस्तु रक्षितं योधसत्तमैः इंद्रेण च धनुर्लब्धं जंभो वै येन पातितः
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स राजाथ विदूरथः 5.2.63.
ददर्श तत्र तल्लिंगं पूजयामास भक्तितः
धनुःसाहस्रतुल्यं च मुशलस्य निवारणम् जगाम धीरः पातालं तेन गर्तेन सत्वरम्
ततो ज्यास्वनमत्युग्रं स चक्रे पार्थिवस्तदा