ये पश्यंति विशालाक्षि देवं रूपेश्वरं शिवम्
सदा रूपकरं लिंगं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्
येऽर्चयंति नरा नित्यं देवं रूपेश्वरं परम्
स एव सुकृती लोके कुलं तेनाप्यलंकृतम्
यः पूजयति देवेशं प्रसंगादपि पार्वति 5.2.62.
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः ।। रूपेश्वरस्य देवस्य धनुःसाहस्रकं ७ब्
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां पंचम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्ये रूपेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विषष्टितमोऽध्यायः
त्रिषष्टिसंख्यकं दिव्यं दर्शनात्पापनाशनम्
विदूरथोनाम नृपः ख्यातकीर्त्तिरभूद्भुवि
एकदा तु वनं यातो मृगयां स विदूरथः
तं दृष्ट्वा चिंतयामास किमेतदिति पार्थिवः
चिंतयन्निव तत्रासौ ददर्श विजने वने
स तं पप्रच्छ नृपतिः किमेतदिति भो द्विज
कुजंभोनाम विख्यातो भिनत्ति वसुधामिमाम्
तमजित्वा कथं राज्यं भोक्ष्यसे वसुधाधिप
उपद्रुतास्तथा देशा ध्वस्ताश्चैव तथाश्रमाः
यदि त्वं घातयस्येनं पातालांतरगोचरम् 5.2.63.
इति विप्र वचः श्रुत्वा मंत्रयामास पार्थिवः
तं मंत्रं क्रियमाणं तु सूनुभ्यां सह मंत्रिभिः
ततः कतिपयाहे तु तां कन्यां जलजेक्षणाम्
एतच्छ्रुत्वा महीपालः क्रोधपर्याकुलेक्षणः
दृष्ट्वा भूमौ पुरा गत्तें तत्र संशयिते मयि
स हन्यतां सोऽपहर्त्ता मुदावत्याः सुदुर्मतिः
तौ सुतौ तत्र संप्राप्तौ पाताले पितृशासनात्
ततः परिघनिस्त्रिंशशक्तिशूलपरश्वधैः
ततो मायाबलवता तेन दैत्येन तत्क्षणात्
हत सैन्यौ रणे बद्धौ राजपुत्रौ महाबलौ ।। 5.2.63.
ततः श्रुत्वा महीपालो विवर्णवदनोऽभवत्
रुरोद बहुधात्यर्थं पुत्रस्नेहेन पार्थिवः अनेकसृष्टिसंहारदृष्टकार्यपरावरः
उदितादित्यसंकाशः सप्तकल्पानुगो वशी राजानं कथयामास त्रिकालज्ञो महामुनिः