सुता कण्वस्य मामेवं विद्धि त्वं मनुजाधिप
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा नृपेणोक्तं वरानने
भार्या मे भव सुश्रोणि ब्रूहि किं करवाणि ते
आहरामि तवाद्याहं भार्या मे भव शोभने विवाहानां च रंभोरु गांधर्वः श्रेष्ठ उच्यते
नृपस्य वचनं श्रुत्वा कन्या वचनमब्रवीत् 5.2.62.
तदर्थं मां स्थितं विद्धि त्वया मेऽपहृतं मनः
आत्मनो बंधुरात्मैव गतिरात्मैव चात्मनः
सत्यं मे प्रतिजानीहि दत्तमात्मानमद्य मे
इति तस्या वचः श्रुत्वा परिणीता नृपेण हि
कामिता सा नृपेणेव ततो गंतुं समुद्यतः
सा कन्या पितरं दृष्ट्वा ह्रिया नोपजगाम तम्
उवाच परमं कुद्धस्तां कन्यां काममोहिताम्
स्वयं स्वयंवरो मोहात्तस्मात्कृष्णा भविष्यसि
अयं ते नृपतिर्भर्त्ता दुष्टरूपो भविष्यति
इत्युक्ता तत्क्षणाज्जाता सा कन्या रूपवर्जिता 5.2.62.
अथ प्रसादयामास सा कन्या पितरं तदा
अज्ञानाच्च कृतं पापं तात त्वं क्षंतुमर्हसि
न चाहं प्रार्थिता तेन मयासौ प्रार्थितो नृपः
इति तस्या वचः श्रुत्वा स विप्रोऽतिकृपान्वितः
नैव वागनृतं पुत्रि यावदद्य स्मराम्यहम्
अकार्यं कारितो येन बलादहमनिंदिते
महाकालवने पुण्ये लिंगं रूपप्रदायकम्
तत्त्वं गच्छ त्वरा युक्ता सह भर्त्रा नृपेण हि
इत्युक्ता सा तदा कन्या सह भर्त्रा गता प्रिये
ददर्श परया भक्त्या स च राजा नरोत्तमः दिव्यवस्त्रपरीधाना दिव्यालंकारभूषिता ।। 5.2.62.
स च राजा तथा जातः कंदर्पसदृशाकृतिः
अतो लोकेषु विख्यातो देवो रूपेश्वरः प्रिये
स च राजा स्वकं प्राप्तो राष्ट्रं सस्यादिसंयुतम्
राज्यं कृत्वा गतः स्वर्गं भार्यया सह पार्वति
विमानेन सुदीप्तेन वंद्यमानो दिवालये