पूर्वकर्मवशाद्देवि दुर्भूगा समजायत
श्रोत्रोद्वेगकरं वाक्यं तस्य राज्ञः करोति सा
मृर्छां प्राप्नोत्यसह्यां स तस्याः स्पर्शेन भूपतिः दह्यमानोऽतितीव्रेण वह्निना वाक्यमब्रवीत्
द्वास्थैतां दुर्भगां भार्यामादाय विपिने वने
ततो नृपस्य वचनमविचार्यमवेक्ष्य सः 5.2.61.
सा च त्यक्ता वने शून्ये रुदती च मुहुर्मुहुः
अथ सा चारुसर्वांगी तत्रासक्तात्ममानसा
निश्वसन्त्यनवद्यांगी हाहेति रुदती मुहुः
न विहारे न चाहारे रमणीये न तद्वने त्यक्ता तेन वरारोहे निनिन्द निजयौवनम्
दुर्भगाहं क्व जातात्र दुष्टदैववशीकृता
धन्योऽयमतिपुण्योऽयं योऽयं यौवनगोचरः
अभीष्टा कस्यचित्कांता कांतः कस्याश्चिदीप्सितः
ममायं वल्लभो राजा न चाहं नृपवल्लभा
यद्यद्य स महीपालो न मया संगमेष्यति
रमणीयमभूद्यत्तु पुंस्कोकिलनिनादितम् 5.2.61.
इत्थं सा मदनाविष्टा विलपन्ती पुनःपुनः
मेखलाजिनकौपीनदण्डकाष्ठोपजीवनम्
उदयादित्यसंकाशं विभावसुसमद्युतिम्
विनयेनोपसंयम्य प्रणिपत्याभिवाद्य च
भगवन्काशिराजस्य सुताहमतिवल्लभा
अश्ववाहनसंज्ञेन नृपेणोढा महामुने
सा किमर्थं न चाभीष्टा जाताऽहं तस्य भूपतेः
दुर्भगाहं कथं जाता कर्मणा केन तापस सौभाग्यं च कथं मे स्यादिति सत्यं च कथ्यताम्
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिः संशितव्रतः
पाणिग्रहणकाले त्वं ग्रहैः पापैर्विलोकिता 5.2.61.
तेन ते वल्लभो राजा न त्वं भूपस्य वल्लभा पप्रच्छ विनयोपेता भक्तिनम्रात्मकन्धरा
भगवन्केन दानेन स्नानेन नियमेन च
इति तस्या वचः श्रुत्वा स मुनिः संशितव्रतः
महाकालवने पुत्रि लिगं सौभाग्यदायकम् तस्य दर्शनमात्रेण सौभाग्यं समवाप्स्यसि
इंद्राण्याराधितं लिंगं पुरा सौभाग्यकारणात् तस्माद्गच्छ ममादेशान्महाकालवनं शुभम्