दिव्यमूर्त्तिधरं दिव्यं श्रीसिद्धेश्वरपूर्वतः
तस्य दर्शनमात्रेण विप्रत्वं समवाप्स्यसि
महाकालवनं रम्यं सिद्धक्षेत्रमथापरम् 5.2.60.
दृष्ट्वा संपूजयामास पुष्पैर्नानाविधैस्तथा
अहो महान्सभाग्योसि यस्त्वया तोषितोऽस्म्यहम्
वरदोऽस्मि वरार्हाणां शापदोऽस्मि दुरात्मनाम
ततोऽसौ विप्रतां यातो मतंगो लिंगदर्शनात
ब्राह्मण्यं दुर्लभं लब्धं लिंगस्यास्य प्रभावतः
मतंगेश्वरको लोके ब्रह्मलोकप्रदायकः
निर्मर्यादा निराचारा निःशंकाश्चातिलोलुपाः दर्शनात्तस्य लिंगस्य तेऽपि यांति त्रिविष्टपम्
ये विशुद्धा महाभागा ध्यानिनो मुक्तिभागिनः
ब्रह्मध्यानपरा ये च यज्ञदानक्रियारताः
येऽर्चयंति महा देवि मतंगेश्वरमीश्वरम 5.2.60.
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखंडे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्ये मतंगेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम षष्टितमोऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण सौभाग्य मतुलं लभेत्
प्रधमं प्राकृते कल्पे राजाभूदश्ववाहनः
अनेकयज्ञकृत्प्राज्ञः संग्रामेष्वप राजितः
काशिराजसुता सुभ्रू रूपेणातीव शोभना
चतुःषष्टिकलायुक्ता सदा भर्तृहिते रता
पूर्वकर्मवशाद्देवि दुर्भूगा समजायत
श्रोत्रोद्वेगकरं वाक्यं तस्य राज्ञः करोति सा
मृर्छां प्राप्नोत्यसह्यां स तस्याः स्पर्शेन भूपतिः दह्यमानोऽतितीव्रेण वह्निना वाक्यमब्रवीत्
द्वास्थैतां दुर्भगां भार्यामादाय विपिने वने
ततो नृपस्य वचनमविचार्यमवेक्ष्य सः 5.2.61.
सा च त्यक्ता वने शून्ये रुदती च मुहुर्मुहुः
अथ सा चारुसर्वांगी तत्रासक्तात्ममानसा
निश्वसन्त्यनवद्यांगी हाहेति रुदती मुहुः
न विहारे न चाहारे रमणीये न तद्वने त्यक्ता तेन वरारोहे निनिन्द निजयौवनम्
दुर्भगाहं क्व जातात्र दुष्टदैववशीकृता