तमुवाच ततः शक्रः पुनरेव महायशाः
न हि शक्यं प्राप्तुमेवमचिरान्नाशमेष्यसि
एवमुक्तो मतंगस्तु संशितात्मा दृढव्रतः 5.2.60.
तदेव च पुनर्वाक्यमुवाच बलवृत्रहा
अन्यं वरं वृणीष्व त्वं मा कृथास्तत्स्वयं श्रमम्
अतिष्ठत गयां गत्वा सोंगुष्ठेन शतं समाः
त्वगस्थिभूतो धर्मात्मा तताप परमं तपः
वराणामीश्वरो दाता सर्वभूतहिते रतः
ब्राह्मण्यं दुर्ल्लभं तात ह्यसतां पापशीलिनाम्
ब्राह्मणे सर्वभूतानां योगक्षेमः समाहितः
अन्यं वरं वृणीष्व त्वं दुर्लभोऽयं हि ते वरः
तं तु शोचामि यो लब्ध्वा ब्राह्मण्यं नानुपालयेत्
ब्राह्मण्यं यदि दुष्प्राप्यं त्रिभिर्वर्णैः शतक्रतो 5.2.60.
वीतहव्यश्च राजर्षिस्तपसा विप्रतां गतः
अहिंसादमसत्यस्थः कथं नार्हामि विप्रताम्
एतामवस्थां संप्राप्तो दैवयोगात्पुरंदर
यदहं यत्नवानेवं न लभे विप्रतां विभो
यदि तेऽहमनुग्राह्यः किंचिद्वा सुकृतं मम
यथा ममाक्षया कीत्तिर्भवेद्वापि पुरंदर ।। कर्तुमर्हसि तद्देव शिरसा त्वां प्रसादये
इत्युक्तो हि मतंगेन वासवो बलवृत्रहा
दिव्यमूर्त्तिधरं दिव्यं श्रीसिद्धेश्वरपूर्वतः
तस्य दर्शनमात्रेण विप्रत्वं समवाप्स्यसि
महाकालवनं रम्यं सिद्धक्षेत्रमथापरम् 5.2.60.
दृष्ट्वा संपूजयामास पुष्पैर्नानाविधैस्तथा
अहो महान्सभाग्योसि यस्त्वया तोषितोऽस्म्यहम्
वरदोऽस्मि वरार्हाणां शापदोऽस्मि दुरात्मनाम
ततोऽसौ विप्रतां यातो मतंगो लिंगदर्शनात
ब्राह्मण्यं दुर्लभं लब्धं लिंगस्यास्य प्रभावतः
मतंगेश्वरको लोके ब्रह्मलोकप्रदायकः
निर्मर्यादा निराचारा निःशंकाश्चातिलोलुपाः दर्शनात्तस्य लिंगस्य तेऽपि यांति त्रिविष्टपम्