स्नातश्चावभृथे हृष्टो ब्राह्मणैः परिवारितः
नानौषधिप्रभावज्ञो मंत्रतंत्र विशारदः
तयोस्त्वरितमुत्थाय स राजाभ्यागतक्रियाम्
तावर्चितावासनस्थौ क्षमाशीलौ शुचिव्रतौ अनेकसृष्टिसंहारस्थितिकार्यपरायणौ
उदयादित्यसंकाशौ विभावसुसमद्युती
विनयेनोपसंगम्य प्रणिपत्याभिवाद्य च
ध्यातोथ पूजितो नॄणां मुक्तिदो भवबंधनात् ।। 5.2.59.
संस्मृते तु हृषीकेशे नराणां कोटिजन्मजम्
समाराध्य जगन्नाथं शक्राद्यास्त्रिदिवौकसः
जन्ममृत्युजरा रोगैर्दुःखानि विविधानि च
इति पृष्टस्तदा तेन प्रार्थितेन यशस्विना
क एष प्रोच्यते राजंस्त्वया नारायणोऽधुना
युवां नारायणौ कस्मादिति वाक्यमुवाच सः
शंखचक्रगदापाणिः पीतवासा जनार्द्दनः
तस्य राज्ञो वचः श्रुत्वा संसिद्धौ योगकोविदौ
कपिलो मंत्रमाहात्म्यात्स्वयं विष्णुर्बभूव ह
जैगीषव्यश्च गरुडस्तत्क्षणात्समजायत 5.2.59.
दृष्ट्वा नारायणं देवं गरुडस्थं सनातनम् उवाच क्षाम्यतां सिद्धौ नायं विष्णुरथेदृशः
इति राज्ञो वचः श्रुत्वा तदा तौ सिद्धसत्तमौ
कपिलः पद्मनाभस्तु पद्ममध्ये प्रजापतिः
जैगीषव्योऽथ रुद्रस्तु तस्यैवांके व्यवस्थितः
कौतुकात्प्रत्युवाचेदं भीतः कंपितकन्धरः सर्वरूपी हरिः श्रीमान्सर्वगः सर्वदः स्मृतः
ततो वाक्यावसाने तु तस्य राज्ञश्च संसदि
अश्वा गावो हयाः सिंहा व्याघ्रा गोमहिषास्तथा
दृश्यंते राजभवने कोटिशः पर्वतात्मजे
यावच्चिंतयते किं स्यात्तावज्ज्ञातं नृपेण हि 5.2.59.
कृतांजलिपुटो भूत्वा स राजाऽश्वशिरास्तदा
सामर्थ्यमीदृशं लब्धं कस्माद्वै तपसो बलात्
सफला मे मनोवृत्तिर्युवयोर्दर्शनेन वै
महाकालवने राजन्विद्यते लिंगमुत्तमम्