गणाध्यक्ष न ते कार्यो मन्युः पुण्यविनाशनः
प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा प्रभुं प्राप्स्यसि शंकरम्
रेवंतेश्वर पूर्वे तु विद्यते लिंगमुत्तमम्
इत्युक्तो नारदेनैव जैगीषव्यः समागतः
नारदेन गणाध्यक्ष कीर्त्तिस्ते भविताऽक्षया
अत्रिणा भृगुणा देवि लोमशेन सुरर्षिणा
यत्र घंटानिनादेन युध्यतो मम संयुगे दृष्टं तत्र गणेनैव लिंगं तेजोमयं शुभम्
दर्शनात्तस्य लिंगस्य भूयो घंटो गणोऽभवत् 5.2.57.
घण्टोभिनंदितोऽत्यर्थं विमानैः सार्वकामिकैः
ये पश्यन्ति विशालाक्षि देवं घण्डेश्वरं शिवम्
यास्यंति सुचिरं कालं मम लोकं सनातनम्
व्याधितो यदि वा दीनो दुःखितो वा भवेन्नरः दीप्तकांचनवर्णाभैर्विमानैः सार्वकामिकैः
गंधर्वाप्सरसां मध्ये स्वर्गे मोदति मानवः
ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः सर्वैश्वर्यसमन्वितः राजा वा राजतुल्यो वा जंबूद्वीपपतिर्भवेत्
यः पूजयति देवेशं श्रद्धया परया युतः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये घण्टेश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः
अष्टाधिकं विजानीहि पंचाशत्तममीश्वरम्
आसीत्प्रथमकल्पे तु मनुः स्वायंभुवः पुरा
स चेष्ट्वा बहुभिर्यज्ञैः समाप्तवरदक्षिणैः
स्वयं विशालां बदरीं गत्वा तेपे महत्तपः
पूजितो विष्टरार्घेण राज्ञा प्रियव्रतेन च
इत्युक्तः कथयामास नारदो मुनिसत्तमः
सा च पृष्टा विशालाक्षी कस्माद्वससि निर्जने
कर्त्तव्यं चारुसर्वांगि तन्ममाचक्ष्व शोभने
स्मृत्वा तूष्णीं स्थिता यावत्तावन्मे ज्ञानमुत्तमम्
ततोऽहं विस्मयाविष्टश्चिंतामोहसमन्वितः 5.2.58.
तावद्दिव्यः पुमांस्तस्याः शरीरे समदृश्यत तस्यापि हृदये चान्यस्तृतीयस्तु व्यवस्थितः
ततः पृष्टा मया देवी सा कुमारी कथंचन
मां न जानासि येन त्वमतो वेदा हृतास्तव