अहं बृहस्पतेः पार्श्वे प्रेषितोऽस्मि गणाधिप आयास्यामि क्षणेनैव तावत्कालं प्रतीक्ष्यताम्
इत्युक्त्वा नारदो देवि मम पार्श्वमुपागतः
ईदृशो दुर्ल्लभो भृत्यो घंटेन सदृशः प्रभो स्थितः संवत्सरं साग्रं प्रवेशं न च लब्धवान्।।१४ तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य मुनेस्तदा
मां त्यक्त्वा हि गतोन्यत्र सेवार्थं परवेश्मनि
पतितो भूतले घंटो देवदारुवनांतिके
प्रोक्तं शोकोत्तरेणैव वचनं गद्गदाक्षरम्
स याति नरकं घोरमपकीर्तिं च विंदति यस्मात्स्वामी न मे ब्रह्मा न च देवो महेश्वरः
एवं विलपतस्तस्य नारदो मुनिसत्तमः 5.2.57.
देवदारुवने देवि दर्शनार्थं तपस्विनाम्
अवस्थामीदृशीं कृत्वा किमन्यन्मे करिष्यति
गणाध्यक्ष न ते कार्यो मन्युः पुण्यविनाशनः
प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा प्रभुं प्राप्स्यसि शंकरम्
रेवंतेश्वर पूर्वे तु विद्यते लिंगमुत्तमम्
इत्युक्तो नारदेनैव जैगीषव्यः समागतः
नारदेन गणाध्यक्ष कीर्त्तिस्ते भविताऽक्षया
अत्रिणा भृगुणा देवि लोमशेन सुरर्षिणा
यत्र घंटानिनादेन युध्यतो मम संयुगे दृष्टं तत्र गणेनैव लिंगं तेजोमयं शुभम्
दर्शनात्तस्य लिंगस्य भूयो घंटो गणोऽभवत् 5.2.57.
घण्टोभिनंदितोऽत्यर्थं विमानैः सार्वकामिकैः
ये पश्यन्ति विशालाक्षि देवं घण्डेश्वरं शिवम्
यास्यंति सुचिरं कालं मम लोकं सनातनम्
व्याधितो यदि वा दीनो दुःखितो वा भवेन्नरः दीप्तकांचनवर्णाभैर्विमानैः सार्वकामिकैः
गंधर्वाप्सरसां मध्ये स्वर्गे मोदति मानवः
ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः सर्वैश्वर्यसमन्वितः राजा वा राजतुल्यो वा जंबूद्वीपपतिर्भवेत्
यः पूजयति देवेशं श्रद्धया परया युतः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये घण्टेश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः
अष्टाधिकं विजानीहि पंचाशत्तममीश्वरम्
आसीत्प्रथमकल्पे तु मनुः स्वायंभुवः पुरा
स चेष्ट्वा बहुभिर्यज्ञैः समाप्तवरदक्षिणैः