रेवंतेश्वरसंज्ञोऽहं भविष्यामि न संशयः तेषामश्वा भविष्यंति विजयो यश ऊर्जितम्
ऐश्वर्यं दानशक्तिश्च पुत्रपौत्रमनंतकम्
लिंगस्य वचनं श्रुत्वा प्रोक्तं वै रविसूनुना
देहि मे ह्यचला भक्तिं देहि मे स्थानमुत्तमम्
भगवन्भूतभव्येश भवबंधभयापह । संस्कृतार्थोऽस्मि संजातस्तव देवस्य दर्शनात्
जन्मकोटिसुसंशुद्धा ये त्वां पश्यंति देहिनः ।। न तेषां पुनरावृत्तिर्घोरसंसारसागरे
इत्युक्त्वा रविसूनुर्वै रेवंतो रविवल्लभः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः । रेवंतेश्वरदेवस्य घंटेश्वरमथो शृणु
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखंडे चतुरशीतिलिङ्ग माहात्म्ये रेवंतेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशत्तमोऽयायः
यस्य दर्शनमात्रेण कामावाप्तिश्च जायते
घंटोनाम गणश्रेष्ठो बभूव मम वल्लभः प्रस्थितो ब्रह्मसदनं द्रष्टुं ब्रह्माणमव्ययम्
अथायान्तं समालोक्य गन्धर्वं गीतकोविदम्
मया तत्रैव गन्तव्यं सदने परमेष्ठिनः।. गीतैराराधयिष्यामि ब्रह्माणं जगतां पतिम्
चित्रसेनोऽथ तं देवि प्रत्युक्तो घंटमब्रवीत्
एतच्छ्रुत्वा गणो घंटस्तस्थौ विस्मितमानसः
हित्वा स्वामिनमीशानं द्रष्टुं ब्रह्माणमागतः
एवं चिंतयतस्तस्य साग्रः संवत्सरो गतः
निर्गच्छतमथालोक्य वीणाहस्तं समुत्सुकम्
प्रोक्तो घंटेन सहसा मां निवेदय नारद 5.2.57.
दर्शनार्थं समायातो ब्रह्मणः परमेष्ठिनः नारदः प्रत्युवाचेदं समाश्वास्य सकैतवम्
अहं बृहस्पतेः पार्श्वे प्रेषितोऽस्मि गणाधिप आयास्यामि क्षणेनैव तावत्कालं प्रतीक्ष्यताम्
इत्युक्त्वा नारदो देवि मम पार्श्वमुपागतः
ईदृशो दुर्ल्लभो भृत्यो घंटेन सदृशः प्रभो स्थितः संवत्सरं साग्रं प्रवेशं न च लब्धवान्।।१४ तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य मुनेस्तदा
मां त्यक्त्वा हि गतोन्यत्र सेवार्थं परवेश्मनि
पतितो भूतले घंटो देवदारुवनांतिके
प्रोक्तं शोकोत्तरेणैव वचनं गद्गदाक्षरम्
स याति नरकं घोरमपकीर्तिं च विंदति यस्मात्स्वामी न मे ब्रह्मा न च देवो महेश्वरः
एवं विलपतस्तस्य नारदो मुनिसत्तमः 5.2.57.
देवदारुवने देवि दर्शनार्थं तपस्विनाम्
अवस्थामीदृशीं कृत्वा किमन्यन्मे करिष्यति