स मां श्यामलवर्णेति बहुशः प्रोक्तवान्भवः भर्त्ता भूतपतिर्वश्यः कथं स्यादिति मे तपः
त्वदीयं वचनं श्रुत्वा वरार्हो वरदः प्रभुः
कियता चैव कालेन वांछासिद्धिर्भविष्यति
एतच्छ्रुत्वा त्वया वाक्यं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः 5.2.55.
क्रोधात्सिंहः समुद्भूतो वदनात्ते भयावहः
प्रोद्धूतवल्गुलांगूलो दंष्ट्रोत्कटमुखोत्कटः
सोऽपि सिंहः क्षुधाविष्टस्त्वां भक्षयितुमुद्यतः
स दह्यमानः सहसा तेजसा तपसा तव
ततस्तवाभूत्करुणा सिंहं प्रति यतव्रते
उत्पादितं स्तनाभ्यां तु तस्य सिंहस्य कारणात
तेनोक्तं दह्यमानेन मातर्दग्धोस्मि तेजसा
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुःखितस्य सुतस्य तु
अधमं विद्यते क्षेत्रं महाकालवनं सुत 5.2.55.
कंटेश्वरस्य देवस्य समीपे लिंगमुत्तमम्
अंधकासुरयुद्धे वै पीडिते वासवे पुरा
गतो महाकालवनं दृष्टो देवोऽथ तत्क्षणात्
ममत्वात्तस्य लिंगस्य त्वं गता तत्र पार्वति
दृष्टो दिव्यशरीरस्तु लिंगस्यास्य प्रभावतः
कृतं नाम त्वया देवि लिंगस्यास्य वरानने
अतः सिंहेश्वरो देवो भुवि ख्यातो भविष्यति उवाच त्वां वरारोहे देवैः परिवृतस्तदा
य एष सिंहः संभूतस्तव क्रोधात्सुतो यतः
लिंगं सिंहेश्वरं भक्त्या यः पश्यति समाहितः
कीर्तनान्मुच्यते पापाद्दृष्ट्वा भद्राणि पश्यति 5.2.55.
मनसा चिंतितान्कामांस्तांश्च प्राप्नोति पुष्कलान्
यदा पश्यति सिंहेशं संसारार्णवतारकम्
तेभ्यो भयं न भवति श्रीसिंहेश्वरदर्शनात् तत्फलं जायते सम्यग्दृष्ट्वा सिंहेश्वरं शिवम्
मदीयं लोकमाप्नोति सुरासुरनमस्कृतम्
इत्युक्त्वासौ जगामाथ ब्रह्मा लोके स्वकं प्रिये प्रभावात्तपसस्तस्य गौरत्वं प्राप्तमद्भुतम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पंचम आवंत्यखंडे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्ये सिंहेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचपंचाशत्तमोऽध्यायः