दुःस्वप्नो व्याधयः क्रूरा ग्रहा भूताश्च दारुणाः
ये केचिच्छ्रद्धया युक्ता लिंगमाराधयंति वै
अंते गतिश्च सा दिव्या जायते मत्प्रसादतः
न तत्र दुर्भिक्षभयं नापमृत्युभयं क्वचित्
एते च विष्णुब्रह्मेंद्रकुबेरवरुणादयः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पंचम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये विश्वेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपंचा शत्तमोऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण कृतकृत्यो नरो भवेत
आद्यकल्पे पुरा देवि राजाभूत्सत्यविक्रमः
वनं जगाम गहनमेकाकी श्रमकर्शितः
तेनर्षिणा वसिष्ठेन दृष्टमात्रः स भूपतिः
ज्ञात्वा तपःप्रभावेन सूर्यवंशोद्भवं नृपम्
स नृपः कथयामास वसिष्ठाय सुदुःखितः
त्वामहं शरणं प्राप्तो दुःखैकायतनो यतः उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठो भगवानृषिः
महाकालवनं भूप व्रज त्वं कार्यसिद्धये
तस्यास्तीरे शुभं लिंगं पृथुकेश्वर दक्षिणे अस्थिचर्मावशेषं तु चीरवल्कलधारिणम् ।। 5.2.54.
वचनात्तस्य विप्रस्य वसिष्ठस्य महात्मनः
ददर्श तापसं तत्र चिरंजीविनमव्ययम्
तापसेन नृपो दृष्टो मित्रोऽयं मम वल्लभः
एह्येहि नृपशार्दूल दिष्ट्या प्राप्तोऽसि मेंऽतिके
तद्धुंकारात्तु पातालं भित्त्वा पंच च कन्यकाः
भृंगारं तु गृहीत्वान्या निःसृता जलसंभृतम्
अन्ये द्वे व्यजने गृह्य पार्श्वाभ्यां च व्यवस्थिते
तेन हुंकारशब्देन देवलोकात्समागतम्
अनंतरं ददर्शाथ लिंगं ज्योतिष्करं परम्
तद्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो बभूव नृपसत्तमः 5.2.54.
एवं पृष्टो नृपेणाथ स विप्रो वाक्यमब्रवीत्
अतस्ते दर्शिता माया तपसा दुष्करेण तु
हुंकारेण कृता पृथ्वी जलपूर्णा तु तत्क्षणात्