प्रजानां पतयश्चैव सप्त चैव महर्षयः
दैत्याः पिशाचा रक्षांसि भूतानि विविधानि च सर्वे चतुष्पदाश्चैव तिर्यग्योनिगतास्तदा ।। 5.2.52.
जंगमानि च सत्त्वानि यच्चान्यज्जीवसंज्ञकम्
प्रणम्य प्रयतो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत्
देहि मे परमं स्थानं यथा कीर्त्तिर्ध्रुवा भवेत्
ममाभीष्टकरं स्थानं नित्यमव्ययमक्षयम्
तत्र ते भविता कीर्त्तिः शाश्वती नात्र संशयः
त्रिकल्पप्रभवं लिंगं त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति
इत्युक्तो हि मया देवि ओंकारो हृष्टमानसः
ततः प्रभृति वेदेषु ओंकारः क्रियते द्विजैः
लयंगतो यदोंकारस्तदाप्रभृति पार्वति
यद्युगादिसहस्रेषु व्यतीपातशतेषु च तत्पुण्यमधिकं देवि ॐकारेश्वरदर्शनात् ।।5.2.52.
चतुर्ष्वपि च वेदेषु समधीतेषु यत्फलम्
ब्रह्मचर्येण यत्पुण्यं यावज्जीवं कृतेन च
करीषसाधने पुण्यं यच्च पुण्यमनाशके
पूजायां यत्फलं प्रोक्तं तस्य संख्या न विद्यते
किं यज्ञैर्बहुवित्ताढ्यैः किं तपोभिः सुदुष्करैः
पूजनात्स्पर्शनाद्वापि कीर्त्तनाच्छ्रवणात्तथा
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्य ॐकारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः
परं विश्वेश्वरं ख्यातं विश्वेषु भुवनेष्वपि
बभूव नृपतिः पूर्वं विदर्भायां विदूरथः
जघान तापसं सोऽथ प्रमादान्मृगया गतः
मृगं मत्वा महारण्ये ब्राह्मणं देवमोहितः
तत्रासौ यातना घोरां अनुभूयात्मकालतः
अदशत्सोऽपि कोपेन ब्राह्मणं चरणे प्रिये
च्युतस्तु नरकात्सिंहो द्वितीयेऽभूत्सुदारुणः
पुनर्व्याघ्रो बभूवासौ तृतीयेऽपि भवांतरे
तेनापि वैश्यो निधनं नीतः कश्चिद्वनांतरे
चतुर्थे ऽपि गजो जातः सिंहाद्वधमवाप्तवान् । 5.2.53.