एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये शूलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
ओंकारेश्वर इत्याख्या यस्यास्ति भुवनत्रये
प्राकृते कल्पसंज्ञे तु प्रथमे प्रथमं मया
ततः स पुरुषो दिव्यः किं करोमीत्युपस्थितः
निर्वाणस्येव दीपस्य गतिस्तस्य न लक्षिता
एवं चिंतयतस्तस्य चतुर्मित्योत्थितस्ततः
ऋग्यजुःसामनामा च ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः
ओंकार इति तस्याख्या मया दता प्रसादतः
हृदयात्तस्य देवस्य वषट्कारः समुत्थितः
षट्कुक्षिः सा त्रिपादा च पंचशीर्षोपलक्षिता
गायत्री मधुराभाषा सावित्री लोकविश्रुता सृष्टिं कुरु ममादेशाद्विचित्रामनया सह ।। 5.2.52.
इत्युक्तस्त्रिशिखो भूत्वा हिरण्यसदृशाकृतिः
पूर्वं देवगणाश्चैव त्रयस्त्रिंशच्च देवताः
तेषां देहे प्रविष्टानां प्रादुर्भावः पुनर्भवेत्
संहृत्योंकारमखिलान्सदेवासुरपन्नगान्
ससर्ज सर्वभूतानि कल्पांते पर्वतात्मजे
कर्त्ता चैव विकर्त्ता च संहर्ता च महांस्तु यः
ओंकारपूर्वकं ज्ञानं तपश्चोंकारपूर्वकम्
स वायुरिति विज्ञेयः सर्वज्ञः स प्रजाकरः
प्रजानां पतयश्चैव सप्त चैव महर्षयः
दैत्याः पिशाचा रक्षांसि भूतानि विविधानि च सर्वे चतुष्पदाश्चैव तिर्यग्योनिगतास्तदा ।। 5.2.52.
जंगमानि च सत्त्वानि यच्चान्यज्जीवसंज्ञकम्
प्रणम्य प्रयतो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत्
देहि मे परमं स्थानं यथा कीर्त्तिर्ध्रुवा भवेत्
ममाभीष्टकरं स्थानं नित्यमव्ययमक्षयम्
तत्र ते भविता कीर्त्तिः शाश्वती नात्र संशयः
त्रिकल्पप्रभवं लिंगं त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति
इत्युक्तो हि मया देवि ओंकारो हृष्टमानसः
ततः प्रभृति वेदेषु ओंकारः क्रियते द्विजैः