लिंगेन च पुनर्दृष्टः शूलः शंकरवल्लभः
स्नेहात्संश्लेषितोऽत्यर्थं पृष्टस्तु कुशलं पुनः
प्रभुणा प्रेरितोऽत्यर्थं शुद्ध्यर्थं भवतोंतिके अद्यप्रभृति भूलोके मन्नाम्ना ख्या तिमेष्यसि ।। 5.2.51.
ततो भविष्यत्यधिकं दर्शनात्ते वृणोम्यहम्
ते प्राप्स्यंति फलं सर्वंं ये त्वां द्रक्ष्यंति भक्तितः
यः करिष्यति ते पूजां भक्तियुक्तोऽपि मानवः
विमानवरमास्थाय कामगं रत्नभूषितम्
त्वन्नाम ये ग्रहीष्यंति सर्वदा भयपीडिताः न भविष्यति भीस्तेषां घोरसंसारसागरे
ये त्वां द्रक्ष्यंति पुरुषा भावहीनाः प्रसंगतः
इत्युक्तं तेन शूलेन लिंगमाश्लिष्य यत्नतः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये शूलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
ओंकारेश्वर इत्याख्या यस्यास्ति भुवनत्रये
प्राकृते कल्पसंज्ञे तु प्रथमे प्रथमं मया
ततः स पुरुषो दिव्यः किं करोमीत्युपस्थितः
निर्वाणस्येव दीपस्य गतिस्तस्य न लक्षिता
एवं चिंतयतस्तस्य चतुर्मित्योत्थितस्ततः
ऋग्यजुःसामनामा च ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः
ओंकार इति तस्याख्या मया दता प्रसादतः
हृदयात्तस्य देवस्य वषट्कारः समुत्थितः
षट्कुक्षिः सा त्रिपादा च पंचशीर्षोपलक्षिता
गायत्री मधुराभाषा सावित्री लोकविश्रुता सृष्टिं कुरु ममादेशाद्विचित्रामनया सह ।। 5.2.52.
इत्युक्तस्त्रिशिखो भूत्वा हिरण्यसदृशाकृतिः
पूर्वं देवगणाश्चैव त्रयस्त्रिंशच्च देवताः
तेषां देहे प्रविष्टानां प्रादुर्भावः पुनर्भवेत्
संहृत्योंकारमखिलान्सदेवासुरपन्नगान्
ससर्ज सर्वभूतानि कल्पांते पर्वतात्मजे
कर्त्ता चैव विकर्त्ता च संहर्ता च महांस्तु यः
ओंकारपूर्वकं ज्ञानं तपश्चोंकारपूर्वकम्
स वायुरिति विज्ञेयः सर्वज्ञः स प्रजाकरः