पंचमो नवमश्चैव उदासीनस्तु सप्तमः
पूजां प्राप्स्यसि चात्यर्थं ग्रहाणामधिकं सदा
अतस्ते स्थावरं नाम भविष्यति महीतले
अतः शनैश्चरोनाम भविष्यसि सदा भुवि
वर्णतो ह्यसितो नाम भविष्यसि महीतले तुष्टो ददासि राज्यं च रुष्टो वै हरसि क्षणात्
देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः ।। त्वत्क्रूरदृष्टिनिहता नाशं यास्यंति नान्यथा
तव प्रसादात्प्राप्स्यंति मनोऽभीष्टं सुदुर्ल्लभम्
मनोभीष्टकरं पुण्यं देवदानवदुर्लभम्
तत्र गच्छ ममादेशत्त्वपृथुकेश्वरपश्चिमे 5.2.50.
कीर्त्तिरेषा त्वदीयापि त्रैलोक्ये भविता धुवम्
इत्युक्तः स्थावरो देवि ममाज्ञापालकस्तदा
दृष्ट्वा तत्रैव तल्लिंगं स्थानं लब्धं सुशोभनम्
शनिनोक्तं तदा देवि येऽत्र द्रक्ष्यंति भक्तितः तेषां पीडा मदीया तु न भविष्यति कर्हिचित्
मदीये च दिने यो वै नियमेन प्रपश्यति
धक्ष्यामि सततं पीडामन्यग्रहकृतामपि
न ग्रहा न पिशाचाश्च न यक्षा न च राक्षसाः
संक्रांतौ शनिवारे च व्यतीपातेऽयने तथा भविष्यत्यक्षयस्तेषां स्थिरो वासस्त्रिविष्टपे
नियमेन प्रपश्यंति मम वारेऽत्र ये नराः
भविष्यति न दारिद्र्यं न चैवेष्टवियोजनम् ।। 5.2.50.
अधनस्य धनं चैव भयार्त्तस्याभयं तथा
इत्युक्त्वा पूजयामास भूयो लिंगं शनैश्चरः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये स्थावरेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम पंचाशत्तमोऽध्यायः
देवं शूलेश्वरं देवि सर्व व्याधिविनाशनम्
आद्ये कल्पे प्रवृत्ते च राज्यहेतोर्वरानने दैत्यानामीश्वरे जंभे देवानां च शचीपतौ
ततो देवाः पराभूता दैत्या विजयिनोऽभवन्
स दूतो मामुवाचोच्चैः सगर्वो दुष्टमानसः
गौरीं मे देहि पत्न्यर्थं मंदरस्त्यज्यतामयम्
उक्तोऽहं तेन दूतेन त्वया सह महागिरौ
गच्छ दूत ममादेशादंधकं ब्रूहि सत्वरम्