दुःखिता दुर्भगा नारी दर्शनं या करिष्यति वीरं तु गुर्विणी कन्या पतिमाप्स्यति शोभनम्
यंयं काममभिध्याय ये त्वां पश्यंति मानवाः
एवं भविष्यतीत्युक्त्वा लिंगेन परमेश्वरि
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्येऽभयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाचत्वारिंशोऽध्यायः
शृणु पंचाशदेकोनं देवेशं पृथुकेश्वरम्
वंशे स्वायंभुवे देवि ह्यंगो राजा बभूव ह
वेननामा सुतो जातो नास्तिको धर्मदूषकः
स च शप्तो द्विजैर्देवि तत्क्षणान्निधनं गतः
शरीरे मातुरंशेन कृष्णांजनचयप्रभाः मथिताद्दक्षिणाद्धस्तात्पृथुः प्रथितविक्रमः
स विप्रैरभिषिक्तश्च तपः कृत्वा सुदुष्करम्
स च स्वाध्यायरहिता निर्वषट्कारनिर्द्धनाः
स दोग्धुमैच्छत्त्रैलोक्यं सदेवासुरमानुषम्
एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तयः
लोकत्रयविनाशाय मा कोपं कुरु भूपते गिलितानि च अन्नानि विद्ध्येवैतन्मतं मम ।। 5.2.49.
नारदस्य च वाक्येन क्रोधं चक्रे पृथुस्तदा
मुमोच शस्त्रमाग्नेयं तेन सा धरणी तदा
सा वध्यमाना तेनैव नृपं वचनमब्रवीत्
गौरवध्या महीपाल वत्सं कृत्वा च दुग्धि माम्
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दुदोह नृपसत्तमः
जाताः प्रजाश्च सुमुखाः प्रवृत्तश्च महोत्सवः
राजाथ चिंतयामास मया पापमिदं कृतम्
एवं चिंतयतस्तस्य पृथोरमिततेजसः
दृष्ट्वा तथाविधं दीनं चिंतयानं पृथुं प्रिये 5.2.49.
ततः स कथयामास मया पापमिदं कृतम्
काँल्लोकानु गमि ष्यामि कृत्वा कर्म सुदारुणम्
अथ चेष्टोपदेशेन दुःखादुद्धर मां द्विज महापापप्रशमनं लिंगमाहात्म्यमुत्तमम्
महाकालवने लिंगमभयेश्वरपश्चिमे गच्छ त्वं सहसा राजंस्तत्र पूतो भविष्यसि
नारदस्य वचः श्रुत्वा पृधुस्तत्र जगाम सः
द्वादशादित्यसंकाशो बभूव पृथिवीपतिः