वापी गंगासमा सा तु स्वयमेव शुभेक्षणे प्रयागमेतज्जानीहि भूधरेंद्रांगसंभवे
तत्र स्नात्वा पुमान्देवि वाजपेयफलं लभेत्
कृष्णाष्टम्यां च यः स्नात्वा पूजयेन्नूपुरेश्वरम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः 5.2.47.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्ये नूपुरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशो ऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण न भवस्य भयं भवेत्
कल्पावसाने प्रथमे पाद्मे पद्मनिभेक्षणे ब्रह्मा वै चिंतयामास कथं सृष्टिर्भवेदिति
इत्याकुलितरूपस्य तस्य नेत्रद्वयात्तदा
तस्मादश्रुकणाज्जातो हारवोनाम दानवः
दक्षिणान्नयनाज्जातः कालकेलीतिविश्रुतः
करालवदनो दुष्टो यमरूपो दुरासदः
तौ तु दैत्यौ समागत्य कृतसंकेतकौ तदा
ततो ब्रह्मा भयाविष्टः कांदिशीकश्चचार ह
पुरुषं पीतवसनं शंखचक्रगदाधरम् उवाच को भवाञ्छेते निःशेषेस्मिंश्चराचरे
तमुवाच ततो विष्णुरहमेवं जगत्पिता 5.2.48.
इत्युक्तः पद्मजस्तेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा
मया सृष्टं जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्
भोक्तुकामौ क्षुधाविष्टौ दृष्ट्वा ब्रह्माब्रवीदिदम्
यदि त्वं कारणं किंचिदस्य लोकस्य कथ्यसे
तच्छ्रुत्वा तु तदा विष्णुर्ज्ञात्वा दुःखं परस्परम्
इत्युक्त्वा कृतसंकेतौ तौ दैत्यौ बलगर्वितौ
ब्रह्मविष्णू तदा दृष्ट्वा दानवौ दुर्जयौ रणे
अन्योन्यमूचतुस्तौ हि देशकालोचितं वचः
उपस्थितं भयं घोरं तत्र किं कार्यमस्ति नौ
गम्यतां कृष्ण शीघ्रं वै महाकालवनोत्तमम् अहं तत्र गमिष्यामि व्रज त्वं तत्र केशव ।। 5.2.48.
इत्युक्तो ब्रह्मणा कृष्णो जगाम सह तेन वै तत्रापि दशसाहस्रकालः पर्यटतोस्तयोः
ततो ज्वालामयं दिव्यं नूपुरेश्वरदक्षिणे प्रार्थयांचक्रतुर्देवमभयं देहि नौ प्रभो
शरणं भव देवेश दानवाभ्यां प्रपीडितौ
शुश्राव गर्जितं ताभ्यां दानवाभ्यां पितामहः
स एष मृत्युरस्माकमेति शीघ्रं भयावहः