उर्वशी तु ततः क्रुद्धा पुष्पगुच्छेन ताडिता
उवाच धनदस्तत्र क्रोधेनाकुलमानसः
यस्मात्त्वया रंगभंगः कृतः कामार्द्दितेन वै
कुबेरस्य च शापात्तु जगाम धरणीतलम् 5.2.47.
विलप्य सुभृशं सोऽथ शरणं परमेश्वरीम्
त्वं तुष्टा तु तदा जाता प्रत्यक्षा परमेश्वरी
गच्छ पुत्र ममादेशान्महाकालवनं शुभम्
तस्या दक्षिणतो वत्स विद्यते लिंगमुत्तमम्
सा प्राची स च देवेशस्त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति
त्वया च प्रेरितो देवि कीर्त्यर्थं तत्र गम्यताम्
महाकालवनं रम्यं देवगंधर्वसेवितम्
प्राची सरस्वती तत्र वाप्याकारा च संस्थिता
ततो देवः प्रसन्नात्मा प्रत्युवाचाथ नूपुरम्
भविता वल्लभो देव्याः पार्वत्याः शंकरस्य च 5.2.47.
उदितादित्यसंकाशो विभावसुसम द्युतिः
प्रभावं तादृशं दृष्ट्वा देवैरुक्तं वरानने
प्राप्ता च कामिकी सिद्धिर्नूपुरेण च दर्शनात्
सर्वकामप्रदो नित्यं नूपुरेश्वर नामतः
नूपुरेश्वररुद्रस्य ते यांति परमं पदम् वसंति मुदिताः सर्वे यावदाभूतसंप्लवम्
जन्ममृत्युजरारोगदुःखानि विविधानि च
वापी गंगासमा सा तु स्वयमेव शुभेक्षणे प्रयागमेतज्जानीहि भूधरेंद्रांगसंभवे
तत्र स्नात्वा पुमान्देवि वाजपेयफलं लभेत्
कृष्णाष्टम्यां च यः स्नात्वा पूजयेन्नूपुरेश्वरम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः 5.2.47.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्ये नूपुरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशो ऽध्यायः
यस्य दर्शनमात्रेण न भवस्य भयं भवेत्
कल्पावसाने प्रथमे पाद्मे पद्मनिभेक्षणे ब्रह्मा वै चिंतयामास कथं सृष्टिर्भवेदिति
इत्याकुलितरूपस्य तस्य नेत्रद्वयात्तदा
तस्मादश्रुकणाज्जातो हारवोनाम दानवः
दक्षिणान्नयनाज्जातः कालकेलीतिविश्रुतः