मा तद्भीतिं कुरु युवंस्त्वत्कार्यं भविताचिरात्
स्थिरो वीरो महाबाहुर्दानवागमनेक्षणः
अथ सायं समायातो दानवो भीषणाकृतिः
आगत्य दानवो रौद्रः प्रलयांबुदनिस्वनः
गृहाणेमानि रत्नानि दिव्यानि वरवर्णिनि
दासीनामयुतं प्रातर्दास्यामि तव सुंदरि
गन्धर्वीणां किंनरीणां सततं परिचारिकाः 5.2.46.
राक्षसीनां शतान्यष्टौ शतमप्सरसां वरम्
यावत्संपत्तिसंभारो दिक्पालानां गृहेषु वै
दिव्यान्भोगान्मया सार्द्धं भोक्ष्यसे मत्परिग्र हात्
त्वदंगसंगसंस्पर्शसुखस्वादातिमेदुरः
मनोरथाश्चिरं यावद्ये मे हृदि समेधिताः
जित्वा देवान्रणे सर्वानिंद्रादीन्मृगलो चने
आधायांके त्रिशूलं च सुष्वापेति प्रलप्य सः
वरं स्मरंती सा गौर्या विद्याधरकुमारिका आहूय तं नरवरं वरं सर्वांगसुंदरम्
विष्णुभक्तिकृतत्राणं प्राणनाथेति जल्प्य च
तमादाय त्रिशूलं च स तदामित्रजिन्नृपः 5.2.46.
जगादोत्तिष्ठ रे दुष्ट कन्यादूषणलालस
इति संश्रुत्य संप्राप्तः कस्य दृष्टोद्य चांतकः
मम प्रचंडदोर्दंडकंडूकंडूयनक्षमः
मा भैर्मे कौतुकं पश्य भक्षोयं मम सांप्रतम्
इत्युक्त्वा मुष्टिघातेन तेनोच्चैर्दंडसूनुना
स चक्रिणा कृतत्राणः पीडां नाल्पीयसीमपि
अथ कोपवता राज्ञा हतो वक्त्रे चपेटया उवाच च वचो धैर्यमवष्टभ्य महाबली
ततस्त्वं छिद्रमासाद्य हंतुं मां दानवांतक
एवंविधो हि मधुभिद्यदि त्वं बलवानसि
त्वया कपटरूपेण बलिना कैटभादयः 5.2.46.
पश्यतोऽस्य महाबाहोः स च प्राणाञ्जहौ क्षणात् 5.2.46.
सापि विद्याधर्यवंतीं समृद्धां वीक्ष्य दूरतः 5.2.46.
तस्योपरि शुभं पद्मं रविरश्मिप्रकाशितम् विधिं संपूजयेद्भक्त्या रक्तमाल्यांबरादिभिः ।। 5.2.46.