मालाविद्याधरसुता नाम्ना मलयगंधिनी
कपालकेतुपुत्रेण दानवेन बलीयसा
पाताले चंपकावत्यां नगर्यां सास्ति सांप्रतम्
दृष्टः प्रणम्य विज्ञप्तो यथा तच्च निशामय
बालक्रीडनकासक्तां मां जह्रे त्रस्तमान साम्
स स्वत्रिशूलघातेन म्रियते नान्यथा रणे
यदि कोपि कृतज्ञो मां हत्वेमं दुष्टदानवम् 5.2.46.
यद्यत्रोपचिकीर्षुस्त्वं रक्ष मां दुष्ट दानवात् विष्णुभक्तो युवा धीमान्पुत्रि त्वां परिणेष्यति
आतृतीयातिथि यथा तद्वाक्यं तथ्यतां व्रजेत्
इति तद्वचनाद्राजन्विष्णुभक्तिपरायणम्
तद्गच्छ कार्यसिद्ध्यै त्वं हत्वा तं दुष्टदानवम्
सा तु विद्याधरी बाला विलोक्य त्वां नरेश्वर पार्वतीवचनाद्दुष्टं घातयिष्यस्यसंशयम्
इति नारदवाक्यं स निशम्यामित्रजिन्नृपः उपायं चापि पप्रच्छ गंतुं वै चंपकावतीम्
नारदेन पुनः प्रोक्तः स राजा गिरिराजजे
भवान्द्रक्ष्यति पोतस्थकल्पवृक्षरथास्थिताम् वीणामादाय गायंतीं गाथामत्यंतसुस्वरम्
यत्कर्म विहितं येन शुभं वाप्यथवाऽशुभम्
गाथामिमां तु संगीय सरथा समहीरुहा 5.2.46.
भवानप्यविशंकं च ततः पोतान्महार्णवे
ततो द्रक्ष्यसि पाताले नगरीं चंपकावतीम्
इत्युक्त्वांतर्हितो देवि स चतुर्मु खनंदनः
विवेशांतः समुद्रं च नगरीमाससाद ताम्
तेन राज्ञा त्रिजगतीसौंदर्यश्रीरिवैकिका
निरमायि प्रमोद्देशात्स्रष्टृसृष्टिर्वि लक्षणा
योषिद्रूपं समाश्रित्य तिष्ठत्यत्राकुतोभया
सा विलोक्याथ तं बालं नितरां मधुराकृतिम्
शंखचक्रांकसुभगभुजद्वयविराजि तम्
भवानीभक्तिबीजोत्थभूरुहं पुरुषाकृतिम् 5.2.46.
इति पर्याकुलीकृत्य चक्षुषी च मुहुर्मुहुः
तावद्गुप्तं समातिष्ठ शस्त्रागारेऽत्र गह्वरे
आगामिन्यां तृतीयायां परश्वः पाणिपीडनम्