ऋते हरिकथायास्तु नान्या वार्त्ता निशम्यते
तस्य राज्ञो भयाद्व्याधैररण्ये सुखचारिणः
हन्यंते क्वापि तद्भीत्या मत्स्यमांसाशिनाऽपि व
स्तनपानं न कुर्वंति संप्राप्य हरिवासरम् उपोषणपरा जाता अन्येषां का कथा नृणाम्
महामहोत्सवः सर्वैः पुरौकोभिर्वितन्यते
यो विष्णुभक्तिरहितः प्राणैरपि धनैरपि
अन्त्यजा अपि तद्राष्ट्रे शंखचक्रांकधारिणः 5.2.46.
शुभानि यानि कर्माणि क्रियंतेऽनुदिनं जनैः
विना मुकुंदगोविंद परमानंदमच्युतम् कृष्ण एव परो बंधुस्तस्यासीदवनीपतेः
एवं तस्मिन्महीपाले राज्ये सम्यक्प्रशासति
राज्ञा समर्चितः सोऽथ मधुपर्कविधानतः
सर्वभूतेषु गोविंदं परिपश्यन्विशांपते
यो वेदपुरुषो विष्णुर्यो यज्ञपुरुषो हरिः
तन्मयं पश्यतो विश्वं तव भूपालसत्तम
एष एव हि सारोऽत्र संसारे क्षणभंगुरे
परित्यज्य हि यः सर्वं विष्णुमेकं सदा भजेत्
हृषीकेशे हृषीकाणि यस्य स्थैर्यं गतान्यहो 5.2.46.
यौवनं धनमायुष्यं जलं पद्मदले यथा
वाचि चेतसि कर्णेऽथ यस्य देवो जनार्दनः निर्व्याजप्रणिधानेन शीलयित्वा श्रियःपतिम्
पुरुषोत्तमतां को न प्राप्तस्त्वमिव भूतले उपकर्तुमना ब्रूयां तन्निशामय भूपते
मालाविद्याधरसुता नाम्ना मलयगंधिनी
कपालकेतुपुत्रेण दानवेन बलीयसा
पाताले चंपकावत्यां नगर्यां सास्ति सांप्रतम्
दृष्टः प्रणम्य विज्ञप्तो यथा तच्च निशामय
बालक्रीडनकासक्तां मां जह्रे त्रस्तमान साम्
स स्वत्रिशूलघातेन म्रियते नान्यथा रणे
यदि कोपि कृतज्ञो मां हत्वेमं दुष्टदानवम् 5.2.46.
यद्यत्रोपचिकीर्षुस्त्वं रक्ष मां दुष्ट दानवात् विष्णुभक्तो युवा धीमान्पुत्रि त्वां परिणेष्यति
आतृतीयातिथि यथा तद्वाक्यं तथ्यतां व्रजेत्
इति तद्वचनाद्राजन्विष्णुभक्तिपरायणम्