प्राणयात्रां विहायापि कदाचित्स्थिरमानसौ
तत्रासकृज्जनाकीर्णं प्रासादं परितोऽवनौ 5.2.45.
देवदक्षिणदिग्भागे विष्णुदेहोद्भवं जलम्
तयोरित्थं विचरतोस्त्रिलोचनसमीपतः
अथ देवालयस्कंधे गवाक्षांतर्गतौ च तौ
तच्च पारावतद्वंद्वं श्येनः परिजिघृक्षया
ततो विलोकयामास तदागमविनिर्गमौ
केनाध्वना च निर्यातः किंकाले कुरुतश्च किम्
दुर्बलोऽप्याकलयितुं सहसारिर्न शक्यते
न कर्म सिद्ध्येन्नृपतेर्दुगेणैकेन यद्भवेत् स्वतंत्रं यदि दुर्गं स्यादपमार्गप्रकाशकम्
इति दुर्गे बलं शंसञ्छ्येनो रोषारुणेक्षणः
अथ पारावती दक्षा विपक्षक्षपणेक्षणम् 5.2.45.
तव दृग्विषयं प्राप्तः श्येनोऽयं प्रबलो रिपुः
स च तद्वाक्यमाकर्ण्य पारावत्याश्च सत्पतिः
पारावत उवाच कति नाम न संतीह सुभगे व्योमचारिणः
कति चैव न पश्यंति नौ सुखस्थाविह प्रिये
इत्थं पारावतवराच्छुत्वा पारावती वचः
हितवत्योपदिश्यापि प्रियं प्रियचिकीर्षया
अन्येद्युरप्यथायातः श्येनः पश्यन्स दंपती
अथ मंडलगत्या स प्रासादं परितो भ्रमन्
तस्या वाक्यं समाकर्ण्य पुनः कलरवोऽब्रवीत् 5.2.45.
दुर्गं च स्वर्गतुल्यं मे यत्र नास्त्यरितो भयम्
प्रडीनोड्डीनसंडीनकांडव्यांडकपाटिका
यथैतासु हि कौशल्यं मयि वर्त्तति च प्रिये सुखेन तिष्ठ का चिंचा मयि जीवति ते प्रिये
इति तद्वचनं श्रुत्वा आस्थिता मूकवत्सती कियदंतरमासाद्य उपविष्टोऽतिहृष्टवत्।। आयामांते च स स्थित्वा तत्कुलायकुलस्य च
पुनः श्येनो विनिर्यातः सापि कांताऽब्रवीत्पुनः
असौ क्रूरोऽतिनिकटमुपविष्टोऽतिहृष्टवत्
मृगाक्षीणां स्वभावोयं प्रायशो भीरुवृत्तयः
तयोरभिमुखं तत्र स्थितो यामद्वयावधि
गतेथ शकुनौ तस्मिन्सा बभाषे विहंगमम् 5.2.45.