आलोकितुं व्यवसितावावामाद्यंतभागतः
तथैवावां समुद्युक्तौ परिच्छेत्तुं च तन्महः
तन्मूलविचयाऽयाच्च भूमिगर्भं व्यदारयत् 1.3.1.1.
दिदृक्षुस्तच्छिरोभागं वियदूर्ध्वमगाहिषम्
आविर्भूतमिवाधस्तादग्निस्तंभमवैक्षत
अपश्यन्नादिमक्षय्यमार्तरूपः स विह्वलः
श्रमातुरस्तृषाक्रांतो नो यातुमशकद्धरिः
विहंतुमपि विश्रांतो विषसाद रमापतिः
गलितश्रीः क्रियाश्रांतः शरण्यं शिवमाश्रयन् ।। धिङ्ममेदं महन्मौग्ध्यमहंकारसमुद्भवम्
अयं हि सर्ववेदानां देवानां जगतामपि
यन्मयान्वेष्टुमारब्धं शिवं पशुवपुर्धृता
पुनरेवेदृशी लब्धा मतिर्मे स्वात्मबोधिना 1.3.1.1.
तस्य सद्यो भवेज्ज्ञानमनहंकारमात्मजम्
निवेदयामि चात्मानं शरणं यामि शंकरम्
सत्प्रसादाद्भूतपतेः पुनरेवोद्धुतः क्षितौ
आघूर्णमाननयनः श्लथपक्षः श्रमं गतः
तेजःस्तम्भं स्थूललिंगाभं शैवं तेजः सुरार्चितम्
नित्यां शंभोः परां कोटिं दिदृक्षुं मां कृतोद्यमम्
आसन्नदेहपातोऽपि नाहंकारोऽस्य वै गतः
अपारतेजसि व्यर्थो विमोहोऽयं भविष्यति
व्यावर्त्तितः शिवेनैव निर्व्याजकरुणाजुषा
यत्तेजःपरमाणुभ्यस्तस्य पारं दिदृक्षते 1.3.1.1.
यदि बुद्धिं ददात्यस्मै तस्य नश्येदहंक्रिया
आकर्ण्य शीर्णाहंकारो ह्यहमात्मन्यचिंतयम्
संजायते शिवज्ञानमस्यैवानुग्रहादृते
पुनरुत्सहते चेतः स्वाहंकारस्य संग्रहे
शिवार्पितमनस्केभ्यः सिद्धेभ्यः सततं नमः
शिवमेनं विजानामि स्वात्महेतुं पुरःस्थितम्
देवाः सर्वे भविष्यंति सततं शमितारयः
तमेव शरणं यामि शंभुं विश्वविलक्षणम्