स युद्धकामो नृपतिः पर्यपृच्छद्विजोत्तमान्
अथ केनापि कथितमाश्रमे सामगो द्विजः
ततः स प्रस्थितो राजा म्लेच्छैः सार्द्धं सहस्रशः
दस्युभिः संवृतः क्रूरैः क्रोधेनाकुलितेंद्रियः
मुनिना पूजितस्तेन मधुपर्कादिविष्टरैः
प्रार्थयामास सहसा न दत्ता मुनिना तदा वनं बभंज सकलं तस्य विप्रस्य पश्यतः
काल्यमानां च गां दृष्ट्वा वत्सं चातीव दुःखितम् 5.2.41.
एवं वदंतं विप्रेंद्रं शरैस्तीक्ष्णैर्जघान ह
असकृत्पुत्रपुत्रेति विलपंतमनाथवत्
एतस्मिन्नंतरे पुत्रः समित्पाणिरुपागतः अनागसं महात्मानं विललाप सुदुःखितः
केनेदं कुत्सितं कर्म कृतं पापेन मे पिता
विलप्यैवं सकरुणं बहुना नाविधं तथा
ददाह पितरं चाग्नौ तोयमादाय सत्वरम्
स्वधर्मनिरतो विद्वान्येन मे निहतः पिता
एतस्मिन्नन्तरे राजा कुष्ठरोगेण पीडितः
औषधैरधिकोऽभ्येति ब्रह्मशापप्रभावतः
चितां कर्तुं समारेभे समायातोऽथ नारदः 5.2.41.
अथ पप्रच्छ लुंपोऽसौ नारदं मुनिसत्तमम् तेनाहं पीडितोऽतीव न च शांतिं व्रजत्यसौ
औषधैर्वर्द्धते कस्मादेतदाख्यातुमर्हसि
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा लुंपाधीशस्य नारदः
ततः सभार्यो नृपतिः प्रार्थयामास नारदम्
एवमुक्तस्तु लुम्पेन नारदो भगवानृषिः
महाकालवने राजँल्लिंगं कुष्ठहरं परम्
शिप्रायाश्च तटे रम्ये केशवार्कस्य पूर्वतः
एवमुक्तस्तु लुंपोऽसौ ह्याजगाम त्वरान्वितः
प्राप्तः स्वर्गोपमं भूपः शिप्रया परिशोभितम्
स्नात्वा शिप्राजले पुण्ये महापातकनाशने 5.2.41.
कुष्ठरोगेण मुक्तस्तु मुक्तो वै ब्रह्महत्यया
स तत्र तामुषित्वैकां रजनीं पृथिवीपतिः
ततः कृतस्वस्त्वयनस्तापसैस्तैर्महात्मभिः