स्नात्वा मंदाकिनीकुंडे योऽकूरेश्वरमीश्वरम्
विमानं दिव्यमारूढो यावत्कल्पचतुष्टयम्
इत्युक्तः स गणो देवि मत्समीपमुपागतः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
यस्य दर्शनमात्रेण लभ्यते सद्गतिः परा
विज्ञप्तोऽहं त्वया देवि मंदरे चारुकंदरे
मया प्रोक्तं विशालाक्षि महाकालवनो त्तमे
मुनिभिः सहितो धीमान्भ्राजमानोंऽशुमानिव
मदीयं वचनं श्रुत्वा त्वयाहं प्रेरितस्तदा
सप्रस्नवौ स्तनौ जातौ सद्यः संस्मृत्य वीरकम्
मदीयं चिंतितं ज्ञात्वा ममपार्श्वमुपागतः
प्रस्थितस्तत्क्षणाच्छीघ्रं गणैर्नानाविधैः सह
रणद्वलयबाहुभ्यां गाढमालिंगितो ह्यहम्
वृषो मया विशालाक्षि स कृष्टो गणपैस्तदा 5.2.40.
श्रांतास्मि सांप्रतं देव वेगेनानेन भीषिता
क्षणं पद्भ्यां गमिष्यामि विषमोयं गिरिर्महान्
मुहूर्त्तं चारुजघने शैलपादमुपाश्रिता
पंथान त्वत्सुखं यत्र तं वयं मृगयावहे त्वदाज्ञावशवर्त्ती च किंकरः स्थापितो मया
एवमुक्त्वा ततो देवि संस्थाप्य गणरक्षकम्
ततोऽवलोकितोऽत्यर्थं रमणीयो महा गिरिः
पश्यतो मम शैलेंद्रं गताः संवत्सरा दश
नूनं न मदनातप्तां वेत्ति मां रतिवर्जिताम्
हरस्य क्वापि यातस्य वैरं संस्मृत्य चित्तजः विलोकयंतीं हा दृष्ट्वा विलपंतीं पुनः पुनः
ततः कुण्डो गणाध्यक्षो ज्ञात्वा भावं त्वदीयकम् 5.2.40.
आयात एष ते भर्त्ता मा चेतः कलुषं कुरु
दुःखार्त्तया त्वया प्रोक्तः कुण्ड वेद्मि न शंकरम् दर्शयस्व महादेवमित्युक्तोऽ सौ पुनःपुनः
यदा न दर्शितस्तेन कुण्डेनाहं वरानने
गच्छ त्वं मानुषं लोकं यस्मान्न कथितो हरः
पृष्टश्चाहं त्वया देवि विहाय क्व गतोऽसि माम्
गत्वाग्रे भूधरस्यास्य किं कृतं च त्वया विभो