शिवयोगमनुध्यायन्नस्मार्षं तव चादरात्
शिवभक्तिः परा जाता तपोभिर्बहुभिस्तव
पावयंति जगत्सर्वं चरितैस्ते निराकुले 1.3.1.1.
संभाषणं सहावासः क्रीडा चैव विमिश्रणम्
श्रूयतामद्भुतं शैवमाविर्भूतं यथा पुरा
अहं नारायणश्चोभौ जातौ विश्वाधिकोदयात्
स्वभावेन समुद्भूतौ विवदंतौ परस्परम्
परस्परं रणोत्साहमावयोरतिभीषणम्
किमर्थमनयोर्युद्धं जायते लोकनाशनम्
समयेऽस्मिन्स्वयं लक्ष्यो मुग्धयोरनयोर्भृशम्
वेदेषु मम माहात्म्यं विश्वाधिकतया श्रुतम्
सर्वोपि जंतुरात्मानमधिकं मन्यते भृशम्
यद्यहं क्वापि भुवने दास्यामि मितिमात्मनः 1.3.1.1.
इति निश्चित्य मनसा स्वयमेव सदाशिवः
अतीत्य सकलाँल्लोकान्सर्वतोऽग्निरिव ज्वलन्
अनाद्यंततया चाथ दृगार्तौ संव्यतिष्ठताम्
आवयोः पुरतो जाता वाणी चाप्यशरीरिणी
युवयोर्बलवैषम्यं शिव एव विवेक्ष्यते
आद्यंतयोर्यदि युवामीक्षिषाथां बलाधिकौ
अहं विष्णुश्च गतिमान्विचेतुं तद्व्यवस्थितौ
आलोकितुं व्यवसितावावामाद्यंतभागतः
तथैवावां समुद्युक्तौ परिच्छेत्तुं च तन्महः
तन्मूलविचयाऽयाच्च भूमिगर्भं व्यदारयत् 1.3.1.1.
दिदृक्षुस्तच्छिरोभागं वियदूर्ध्वमगाहिषम्
आविर्भूतमिवाधस्तादग्निस्तंभमवैक्षत
अपश्यन्नादिमक्षय्यमार्तरूपः स विह्वलः
श्रमातुरस्तृषाक्रांतो नो यातुमशकद्धरिः
विहंतुमपि विश्रांतो विषसाद रमापतिः
गलितश्रीः क्रियाश्रांतः शरण्यं शिवमाश्रयन् ।। धिङ्ममेदं महन्मौग्ध्यमहंकारसमुद्भवम्
अयं हि सर्ववेदानां देवानां जगतामपि