एवं चिन्तयन् स भक्त्या पार्वत्याः पुरतः प्रणम्य स्थितः। स तां जगदम्बां प्रणम्य उवाच—“मातर्, महादेवि, यदि त्वया मयि प्रीतिः कृतासि, तर्हि एष देवः ‘अक्रूरेश्वर’ इति ख्यातिं प्राप्नुयात्। त्वं सर्वगुणमयी, धर्मनिष्ठानां शरणं चासि। अत्र पापघ्नं क्षेत्रं सृष्ट्वा, ब्रह्महत्या-दिदोषनाशनं कुरु।” तदा देवी मधुरया वाचा प्रत्युवाच—“एवं भवतु। सुवर्णतेजःसुत, मम किञ्चिदपि दुष्करं नास्ति; दुष्टसङ्गिनोऽपि अत्र सम्प्राप्य, मन्मार्गं पश्येयुः। ये भक्त्या अत्र लिङ्गस्य नाम यथावत् पूजयन्ति, स्नात्वा च सम्यक् विधिना पूजनं कुर्वन्ति, ते दीर्घायुः, आरोग्यं, श्रियम् इच्छितं च सर्वं प्राप्स्यन्ति। ये मन्दाकिनीस्नानं कृत्वा अक्रूरेश्वरं सम्यगर्चयन्ति, ते चत्वारि युगानि दिव्यविमानेन यान्ति।” एवं देवीप्रश्नात् स परिचारकस्तदा मम समीपमागच्छत्। अस्य पापनाशिनः शक्तिर्यथा, सा ते कथिता। केवलं तस्य दर्शनात् परमानन्दो लभ्यते। तव निवेदनात्, सुन्दरी, मन्दरगुहायामहमुत्तमं महाकालवनं वर्णितवान्। स ऋषिभिः सह तेजसा सूर्यवत् विराजते। तव वाक्यं श्रुत्वा मया प्रेरितया, वीरबालस्य स्मरणेन मम स्तनौ सस्नुतौ प्रादुरभवताम्। मम चिन्तां विज्ञाय, स शीघ्रं मम समीपमुपागमत्। स तत्क्षणादेव नानापरिचारकैः सह प्रस्थितवान्। मया तस्य कङ्कणशब्दयुक्तैः बाहुभिः सुदृढमालिङ्गिता अभवम्। तदा नन्दिनं परिचारकैः सह मया आकर्षितम्। अहं खलु श्रान्ता, भगवन्, अस्य शीघ्रगमनस्य भीता। अल्पकालं पादयात्रां करिष्यामि; एष पर्वतः दुःखेन अतिक्रमणीयः। किञ्चित्कालं विश्रान्त्या मम सुन्दरीं कटीं विश्राम्य, पर्वतपादे आश्रयं प्रपन्ना। तत्र वयं तव सुखोपायं मार्गं विचिन्वाव; अहं तवाज्ञाकारीं परिचारिकां नियुक्तवती। एवं उक्त्वा सा देवी परिचारकपालं तत्र स्थापयामास। ततः सर्वतोऽवलोक्य, स पर्वतः परमशोभनः प्रतीतः। पर्वतेश्वरं पश्यन्त्या मया दशवर्षाणि यापितानि। स मां न जानात्येव, न च प्रेम्णा दग्धः, न च रमणेन सम्प्राप्तः। यदा हरः कुतश्चित् विचरन्, शत्रुतां स्मरन्, मदनः पुनःपुनः विलपन्तीं मां ददर्श। तदा तव भावमवगम्य, कुण्डः प्रमुखः परिचारकः, उवाच—“एष पतिस्तव आगच्छति; मा ते हृदयं शोकग्रस्तं भवतु।” “हे कुण्ड, दुःखिता सती, त्वां पुनःपुनः ब्रवीमि—न अहं शङ्करं पश्यामि; महादेवं दर्शय,” इति साऽन्वयाचत्। तदा मया अप्रकाशिते कुण्डेन, त्वं मानुष्यलोकं गच्छ, इति मया उक्तम्, यतो हरस्य नाम न प्रोक्तम्। ततस्त्वं मामपृच्छः—“त्वं गत्वा मां विहाय कुत्र गतवान्? अस्य पर्वतस्य अग्रे किमकरः, भगवन्?