सूत उवाच— ततः सुभगे, त्वया प्रोक्तं—"वत्स, ममाज्ञया त्वं गच्छ" इति। त्वं तस्य वदसि—"पुनः कैलासं गमिष्यसि, यत्र सिद्धगन्धर्वसंघैः सहितः, तस्य केवलदर्शनमात्रेण शुभा बुद्धिरुत्पद्यते।" अपि च, ये कृतघ्नाः, नास्तिकाः, क्रूराः, विश्वासघातिनो वा, तेऽपि तं लिङ्गं दृष्ट्वा स्वर्गभोगिनो भवन्ति। ततः केशिहा क्रूरनिश्चयं कृत्वा कंसं जघान। स महाकालवने गत्वा महेश्वरं तुष्टाव। तव वचः श्रुत्वा भृङ्गिरिटिर्नाम पार्षदस्तदा घोरतपसा देवमर्चयामास। तस्मिन्नन्तरे, हे देवी, त्वं लिङ्गमध्यात्समुत्थिता, नागराजेन बद्धार्धकेशपाशशोभिता। तवार्धदेहं पत्रलतामाल्यचन्द्रशेखरशोभितमासीद्। तदा, हे देवि, भृङ्गिरिटिः तं महोदयदर्शनं दृष्ट्वा विस्मितोऽभवत्। उमा च शंकरश्चैकमेव नित्यतनुं बभूवतुः। स तु तन्मनसि चिन्तयन्, पार्वत्याः पुरतः भक्त्या प्रणतः सञ्जज्ञे। स उवाच—"माते, महादेवि, यदि त्वं मयि तुष्टा, एष देवोऽक्रूरेश्वरनाम्ना ख्यातिं गच्छतु।" "त्वं सर्वगुणरूपिणी, धर्मचारिणां शरणं चासि। अत्र साक्षाद् पवित्रतमं क्षेत्रं स्थापय, यत् ब्रह्महत्यादिपापनाशनम्।" तदा त्वया मधुरवचसा "एवं भवतु" इति प्रत्युक्तम्। "हे सुवर्णतेजःसुत, मम किमपि दुष्करं नास्ति; अपि च पापकर्मणामपि सङ्गेनात्र दर्शनं सुलभम्।" ये जनाः श्रद्धया एतेन लिङ्गेन देवस्य नाम्ना पूजयन्ति, ये च स्नात्वा विधिवत् पूजां कुर्वन्ति, ते दीर्घायु, आरोग्य, श्री, सर्वकामनां च लभन्ते। मन्दाकिन्याः स्नात्वा येऽक्रूरेश्वरं यथाविधि पूजयन्ति, ते दिव्यया विमानयात्रया चतुर्षु युगेषु स्थास्यन्ति। एवं सम्बोधितः स पार्षदस्त्वदाग्रे समुपस्थितः। एष तस्य पापकृत्क्षयकारिण्याः शक्तेः वर्णनं श्रुतम्। साक्षाद् तं दृष्ट्वा परमं सौख्यं लभ्यते। तव निवेदनेन, हे विशाललोचने, मन्दरगुहायां रमणीयायां मया महाकालवनस्य माहात्म्यं कथितम्। स ऋषिभिः सहितः, तेजसा सूर्यवत् विराजते। तव वचनं श्रुत्वा मया त्वया प्रेरितेन तदनन्तरं कर्तव्यमारभ्य स्मृतम्। स्मृत्वा वीरबालकम्, तदा स्तनौ सविटपौ सञ्जज्ञाते। मम चिन्तितं ज्ञात्वा स सन्निधिं मम आजगाम। स त्वरया विविधैः पार्षदैः सहितः प्रस्थितः। मया तु तस्य कङ्कणनिनादिविलसितैः भुजाभ्यां दृढमालिङ्गिता। तदा वृषोऽपि मया पार्षदैः सह आकर्षितः। अहं तु तदा, हे प्रभो, त्वरया श्रान्ता भीता चास्मि। क्षणमेकं पादयात्रया गमिष्यामि; एष पर्वतो दुर्गमः। क्षणमेकं रम्यं कटिस्थानं विश्रान्त्वा पर्वतपादे न्यवसिषम्। यत्र तव सुखं स्यात्, तं मार्गं विचिन्वावः; तवाज्ञया सेवकं नियुक्तवती। एवं उक्त्वा, हे देवि, तदा पार्षदपालं स्थापयामास। ततः पर्यवलोक्य, स महापर्वतः परमशोभनः प्रकटितः।