श्रुत्वा भ्रिङ्गिरिटेः वचनं योगबलात् सः तत्क्षणमेव नखदन्तास्थिनासिकायुक्तः अभवत्। ततः, दुःखेन पीडितः सः त्वां परित्यज्य मम समीपं आगच्छत्। तव अतिवैषम्ययुक्तचित्तस्य कारणात् सः क्रूरभावनया व्यवहृतवान्। एवं त्वया संबोधितः, देवी, भ्रिङ्गिरिटिरपि, मनःशुद्ध्यर्थं पुष्करद्वीपं तपस्यै गच्छत्, तस्य घोरतपसा जगत् संतप्तम्। ततः ब्रह्मा विष्णु शक्रः देवैः सह तं समीपं आगच्छन्। तत्र अहं सर्वं तेषां पुरतः निवेदितवान्। तव अवस्थायाः कारणात् त्रिलोक्यपि मूर्च्छितम् अभवत्। पुत्र, पार्वतीं प्रार्थय; सा ते वरं दास्यति—इति तेन उक्त्वा, त्वं महादेव्या प्रार्थिता अभवः। ततः त्वं, विशालनेत्रे, 'पुत्र, मम आज्ञया गच्छ' इत्युक्तवती। पुनः सिद्धगन्धर्वैः सेव्यमानः कैलासं प्राप्स्यसि, यत्र केवलं दर्शनात् शुभबुद्धिः उत्पद्यते। कृतघ्ना नास्तिकाः क्रूराः विश्वासघातकाः अपि तं लिङ्गं दृष्ट्वा स्वर्गसुखभागिनः भवन्ति। क्रूरनिश्चयमालम्ब्य केशिहा कंसं हत्वा महाकालवनं गत्वा महेश्वरं तुष्टाव। तव वचनं श्रुत्वा भ्रिङ्गिरिटिः देवम् उग्रतपसा पूजितवान्। तस्मिन्नेव समये, देवी, त्वं लिङ्गमध्ये उत्पन्ना, नागराजेन बद्धार्धचूडेना शोभिता। तव अर्धरूपं पत्रलतामाल्येन चन्द्रशेखरेण च प्रकाशितम्। तद्विश्वमद्भुतं दृष्ट्वा भ्रिङ्गिरिटिः विस्मितः अभवत्। उमा-शंकरौ तदा एकं नित्यशरीरं अभवताम्। तस्मिन्समीपे ध्यानमग्नः पार्वत्याः पुरतः प्रणम्य सः विचारयन्, 'माते, महादेवि, यदि त्वं मयि तुष्टा,' इति उवाच। 'एष देवः अक्रुरेश्वरः इति प्रसिद्धः भवतु।' त्वं सर्वधर्मस्वरूपा, धर्मनिष्ठानां शरणं। अत्र पवित्रतमं क्षेत्रं स्थापय, ब्रह्महत्यादिपापनाशनम्। तदा त्वं मधुरवचनैः 'तथास्तु' इत्युक्तवती। सुवर्णवर्णपुत्र, मम कृते किञ्चित् दुर्लभं नास्ति; दुष्टनिष्ठाः अपि संगात् एतत् दर्शनं प्राप्नुवन्ति। ये भक्त्या अक्रुरेश्वरनामलिङ्गं पूजयन्ति, स्नात्वा यः विधिवत् पूजां करोत्, स दीर्घायुः आरोग्यं ऐश्वर्यं यथाकामं प्राप्नोति। मन्दाकिन्याः सरसि स्नात्वा अक्रुरेश्वरं पूजयन्, दिव्यं विमानं चतुर्वर्ण्ये (चतुर्युगाय) प्राप्नोति। एवं संबोधितः भ्रिङ्गिरिटिः, देवी, मम समीपं आगच्छत्। देवी, तस्य पापनाशकं ऐश्वर्यं ते वर्णितम्। केवलं तस्य दर्शनात् परमं सौभाग्यं लभ्यते। तव प्रार्थनया, मन्दरगुहायां शोभनायां, अहं महाकालवनस्य श्रेष्ठत्वं विस्तरेण उक्तवान्। ऋषिसंयुक्तः स बुद्धिमान् सूर्यसमानः शोभते। तव वचनं श्रुत्वा अहं त्वया प्रेरितः अभवम्। तत्क्षणमेव वीरबालं स्मरन्, मम वक्षःस्थले स्तनौ च उद्भूतौ।