कदाचित् तत्र केचित् प्रणामं कृतवन्तः, केचित् स्तोत्राणि रचयामासुः। तस्मिन्नेव काले भृङ्गिरिटिः क्रूरचित्तं स्वीकृत्य, गर्वात् अत्यन्तं दर्पयुक्तः अभवत्। स मनसि चिन्तयामास—एक एव देवः महादेवः अस्ति; मम किम् अन्यया स्त्रीया। तदा स गणेन्द्रं प्रति अपृच्छत्—किमर्थं पूजां, प्रदक्षिणां, स्तुतिं वा न करोषि? हे गणेś, किम् लोभेन एवमाचरिष्यसि? तस्य वचः श्रुत्वा, क्रोधेन गर्वेन च भृङ्गिरिटिः त्वाम् प्रति वाक्यं प्राह। स पुनः उक्तवान्—स एव मम माता, स एव मम पिता। त्वमपि, हे पार्वते, तस्मिन्नेव शरणं गता। भृङ्गिरिटेः वचनं श्रुत्वा, त्वं कोपिता अभवः, एवं उक्तवती—पुत्रत्वं स्वीकृत्य, किं मां निर्दयम् वदसि? नखाः, दन्ताः, अस्थीनि, लिङ्गं, वाक्, शिरः च अपि—इति तस्य वचनं श्रुत्वा, योगबलात् त्वया तत्क्षणं तस्य नखादीनि उत्पन्नानि। तस्मात् कालात्, हे सुभ्रु, तस्य नखाः, दन्ताः, अस्थीनि, नासिका च आसन्। स दुःखेन पीडितः, त्वां त्यक्त्वा, मम समीपं आगतः। तव अत्यन्तं दुष्टचित्तस्य कारणात्, क्रूरभावेन आचरितवान्। एवं त्वया सम्बोधितः, हे देवी, तदा भृङ्गिरिटिः अपि—पुष्करद्वीपं गच्छन्, तपस्यां कृतवान्; तस्य घोरतपसा जगत् दग्धम् अभवत्। तदनन्तरं ब्रह्मा, विष्णु, शक्रः, देवैः सह, तस्य समीपं आगच्छन्। तत्र अहं सर्वं तेषां पुरतः निवेदितवान्। तव स्थित्या, त्रिलोका अपि मूर्च्छिताः अभवन्। तदा ब्रह्मादिभिः उक्तम्—पार्वतीं प्रार्थय; सा ते वरं दास्यति। एवं उक्तः, त्वं, हे महादेवि, प्रार्थिता अभवः। तदा त्वं विस्तीर्णलोचना, पुत्रं प्रति उक्तवती—मम आज्ञया गच्छ। पुनः सिद्धगन्धर्वैः सेव्यमानः कैलासं प्राप्तासि, यत्र केवलं दर्शनात् शुभबुद्धिः जायते। ये कृतघ्नाः, नास्तिकाः, क्रूराः, विश्वासघातकाः च—even ते अपि तद्लिङ्गदर्शनात् स्वर्गसुखभागिनः भवन्ति। केशिहा क्रूरनिश्चयं कृत्वा कंसं हत्वा, महाकालवनं गत्वा, महेश्वरं तुष्टवान्। तव वचनं श्रुत्वा, तदनन्तरं भृङ्गिरिटिः दूतः, देवम् घोरतपसा पूजितवान्। तस्मिन्नेव काले, हे देवी, त्वं लिङ्गमध्ये उत्पन्ना अभवः, नागराजेन बद्धार्धजटाः भूषिता। तव अर्धं रूपं पत्रलतामालाविलसितं, चन्द्रकला सहितं च विराजितम्। तद्विश्वरूपं दृष्ट्वा, भृङ्गिरिटिः आश्चर्यचकितः अभवत्। उमा-शङ्करः एकं नित्यं शरीरं अभवत्। तदा स भक्त्या पार्वत्याः पुरतः नमन् चिन्तयामास। स उक्तवान्—हे माता, हे महादेवि, यदि त्वं मयि तुष्टा, तदा एष देवः अक्रुरेश्वरः इति प्रसिद्धः भवतु। त्वं सर्वधर्मस्वरूपा, धर्मनिष्ठानां शरणं च। अत्र पवित्रतमं क्षेत्रं स्थापय, ब्रह्महत्यादिपापविनाशनं। तदा त्वं मधुरवाचं उक्तवती—एवं अस्तु। हे सुवर्णवर्णपुत्र, मम कृते किमपि दुष्करं नास्ति; दुष्टनिष्ठाः अपि संसर्गात् इमं क्षेत्रं द्रष्टुं शक्नुवन्ति। ये जनाः भक्त्या अक्रुरेश्वरनामलिङ्गं पूजयन्ति, स्नात्वा विधिपूजां कुर्वन्ति, ते दीर्घायुः, आरोग्यं, ऐश्वर्यं, यत्कामम्, तत् अत्र लभन्ति।